Zeeburg 14 februari 2000
Iedere ochtend, zo tegen half negen als de school begint ploeteren honderden vaders, moeders en kinderen over de bouwplaats die op de stadsplattegrond wordt aangeduid met de wijdse naam: Baron G.A. Tindalplein. Ingeklemd tussen de laagbouw van Sporenburg en het monsterblok De Sphinx dat nu geleidelijk zijn voltooing nadert ligt een stukje straat dat in de korte tijd van haar bestaan al geschiedenis geschreven heeft als hét voorbeeld van mislukte planning, ontoereikende tijdelijke maatregelenen, onverschilligheid van stedelijke verantwoordelijken en de arrogantie van de grote bouwmaatschappijen.

Prachtig
Stelt u zich de situatie voor: een smal stukje straat waar twee personenautos elkaar maar net kunnen passeren. De tijdelijke stoep voor de voetgangers is weggehaald. Er moet een definitief voetpad komen.
De stratenmakers beginnen natuurlijk vroeg en zijn al druk in de weer met hun zandschuiver, stoepranden en straattegels. Als vanaf acht uur de kinderen beginnen te komen stoppen ze even. Netjes natuurlijk, maar hun zandhappertje blokkeert nu het straatje.
Een tweetal betonmolens van een leverancier die ook graag vroeg in de ochtend begint kunnen er nu niet door en staan voorlopig vast. De chauffeurs roken een shaggie. De motoren draaien en verspreiden een dieselwalm. De ouders die hun kind met auto brengen -het worden er gelukkig steeds minder- staan nu ook vast. Ze laten hun vervoermiddel maar onbeheerd staan en brengen de kinderen te voet naar school. Er kan nu helemaal niemand meer door.

File
De gemeente heeft uiteraard een 'keurig' tijdelijk voetpad aangelegd. Er is nagedacht blijkt, maar het rijtje stelconplaten van anderhalve meter breed, kan het verkeer van de komende en gaande man niet aan. Het hek dat het bouwverkeer scheidt van het voetpad wordt gebruikt om fietsen tegen aan te zetten. Wat moet je anders? Die paar armzalige fietsenrekken bij de school zijn bij lange na niet genoeg. En op het schoolplein(tje) mag je van bovenmeester De Bruijne je fiets niet neerzetten. Terecht, dat plein is voor de kinderen.
Het tijdelijk 'voetpad' staat in korte tijd vol met fietsen. Er blijft weinig ruimte over op het stelconplatenpad, het wordt dringen, gehaaste ouders 'nemen' de zandbak. Op het 'pad' ontstaan file's, van fietsers en voetgangers. Op de Ertskade staan de auto's nu in beide richtingen vast. Er is een opstopping van fietsers en voetgangers ontstaan bij het begin van het 'voetpad'. Logisch: iedereen moet op zijn beurt wachten, en dat kan alleen op de rijweg. Met als gevolg dat de bewoners van Sporenburg die met de auto naar hun werk willen ook vast staan.

Schande
En dat elke ochtend, nu al meer dan een jaar lang. "Het wordt prachtig, straks als alles klaar is," zeggen de autoriteiten. "Het moet geleidelijk vorm krijgen," zeggen de ruimtelijk ordenaars die op hun tekentafel hebben vastgesteld dat het wel kan. "Het zijn de bouwers, die hebben de vrije hand, en doen maar wat ze willen," zeggen de beherende ambtenaren. "Het is een schande, pure armoe," constateren de mensen die hier iedere dag door heen moeten. Boze gezichten, ergernis, gevloek en getier. "Ach we blijven maar lachen," zeggen anderen. "Wat moet je anders."