Het is maart 2000. De Zeeburger Courant valt op de deurmat. De informatiekrant van GroenLinks in Zeeburg bracht geen schade toe aan het kruipluik eronder. Slechts een schamel, 4 pagina's tellend foldertje, waarvan amper 3 over Zeeburg. Waar de pers niet uitgesproken raakt over de "angry young men" van links Nederland, in onze wijk lijkt deze partij zowat sprakeloos. Terwijl ze het toch belangrijk vinden "regelmatig van zich te laten horen".
Fractievoorzitter Jan Hoek & Co. relativeren dat regelmatige gelukkig ook enigszins: "de krant komt minimaal één maal per jaar uit" Natuurlijk, een zorgvuldige selectie van onderwerpen waarmee goede sier gemaakt kan worden houdt zo'n courant vanzelf dun en de kosten beperkt. Het tropisch regenwoud zal niet gekapt hoeven worden omdat het gedachtengoed van GroenLinks in druk moet verschijnen. En zoiets telt in deze kringen. Niettemin blijft het milieu niet helemaal onberoerd, want de huidige locale bestuurders lijken nog iets te willen toevoegen aan de puinhopen die voorgangers als Willem Mendelts en Jos Bontekoe hier hebben achtergelaten. Waarbij het er niet zoveel toe doet dat Bontekoe bij coalitiegenoot PvdA thuishoorde.

Megalomaan
Het tendentieuse hoofdartikel op de eerste pagina doet al het ergste vrezen: "Slopen gebeurt in de Indische Buurt alleen als het nodig is." Het blijkt een verwijzing naar pagina drie, waar een pleidooi wordt gehouden voor het slopen van de Berlageblokken op de hoek van de Javastraat en de Molukkenstraat. Deze zouden niet meer geschikt gemaakt kunnen worden voor de wooneisen van deze tijd.
Ergens knaagt het gevoel dat voor een werkelijk gefundeerd onderzoek naar de mogelijkheden om deze blokken voor het nageslacht te behouden minder geld is uitgegeven dan voor alle megalomane propaganda die ons rijp moet maken voor het "zowel ambitieuze als bescheiden plan" om in de Indische Buurt een nieuw hart te implanteren. De drang om iets herkenbaars achter te laten is ook op deelraadsniveau ongelooflijk manifest.
Waar dat toe kan leiden kan iedereen nog dagelijks in de Javastraat zien: een steeds eenzijdiger aanbod van groentenwinkels, bakkers, kappers, reisbureautjes en telefoonwinkels die elkaar kapotconcurreren, verloederde etalages waarin pakken Omo en fruitkisten domineren, steeds meer leegstand, het negeren van uitstallingsgrenzen, het ontbreken van samenwerking tussen allochtone en autochtone winkeliers, geen feestverlichting rond de kerstdagen, onstuitbare vervuiling, een mislukte herprofilering en ga zo maar door.
Hierdoor is de spoorlijn van CS naar Muiderpoort meer dan een fysieke grens. In de beleving van veel Amsterdammers begint achter de door duiven ondergescheten en met grafitti besmeurde viaducten een andere wereld waar het slecht toeven is.

Baaldag
Moeten we daarom blij zijn dat Groen Links denkt dat een vernieuwd Javaplein deze buurt alsnog zal opstuwen in de vaart der volkeren? Zijn er echt geen andere prioriteiten te bedenken om dit achtergebleven deel van Zeeburg van z'n groezelige imago te verlossen?
Natuurlijk wel, maar de politiek is weer eens - heel toepasselijk- oostindisch doof en ziende blind. Ongelofelijk triest dat we hiermee zitten opgescheept in een wijk die toch zoveel potentie heeft.
Dit verhaal is niet per definitie een pleidooi voor het behoud van de Berlage- blokken, die in hun huidige vorm het imago van achterstandsbuurt slechts versterken. Een armzaliger ogend complex is hier nauwelijks te vinden. Willen we daar nog iets van maken, dan zal het zeker niet kunnen blijven bij een likje verf bij de entrees.
Maar Berlage- fans hebben lange tenen, en die kunnen een geduchte sta- in- de- weg zijn voor plannen om de hele zaak wat op te fleuren. Cultureel erfgoed blijft cultureel erfgoed. Terwijl er toch alleraardigste tekeningen bestaan van gezandstraalde en gerenoveerde blokken met winkels op de begane grond. Degenen die van mening zijn dat Hendrik Petrus een baaldag had op de dag dat hij deze "onvervangbare" arbeiderswoningen op de tekentafel vorm gaf, verliezen bij voorbaat elke discussie van deze diehards.

Gelul
Stuitend is overigens dat door de tegenstanders van sloop met gretigheid de betrokkenheid van de huidige bewoners wordt geciteerd. Wie een rondje Berlage maakt kan toch niet anders dan constateren dat de liefhebbers van opgeruimde tuintjes, schone trapportalen, frisgewassen gordijnen en geraniums op de vensterbanken hier niet aan hun trekken komen.. Eventueel vertrekkende huurders zijn al goede en betaalbare woningen in het vooruitzicht gesteld.
Volgens Jan Hoek, die aardig met cijfers kan goochelen, is er keus genoeg in de buurt omdat 90% van de woningen hier een lage huur heeft. En ook dat 60% van de bewoners zich sowieso niets duurders kan veroorloven. Dan zou het toch erg voor de hand liggen als in de toekomst met deze getalsverhouding rekening wordt gehouden. Omdat Groen Links zo van citaten houdt: "In gelul kan je niet wonen", zei Jan Schaeffer ooit.