Wyclef Jean:

The Ecleftic: 2 Sides II A Book Sony

Popcritici zijn altijd erg gecharmeerd van rappers die muziekinstrumenten spelen. Schoorvoetend moesten ze accepteren dat samplen wel degelijk creatief kan zijn, maar diep in hun hart vinden de critici het eigenlijk nog steeds jatwerk. Dus ze zijn verheugd als er een rapper uitkomt die zelf zijn muziek speelt. En dan ontstaat al snel de neiging om de artiest in kwestie over te waarderen. The Fugees, en daarmee Wyclef Jean, zijn hiervan het schoolvoorbeeld. Ze mogen dan wel op wat instrumenten pingelen, daarmee is dan ook wel alles gezegd. The Fugees hebben bijvoorbeeld aardig wat covers gemaakt, en daarmee deden ze weinig meer dan het origineel naspelen. Ooit wel eens Killing Me Softly vergeleken met de oorspronkelijke versie van Roberta Flack?
Wellicht door de lofzang van de recensenten lijkt Wyclef Jean te zijn gaan denken dat hij een muzikaal genie is ('de Quincy Jones van hiphop'). Die pretenties weet hij op inmiddels zijn tweede album The Ecleftic: 2 Sides II A Book wederom niet waar te maken. Wyclef flirt met vele genres, maar hij bewandelt platgetreden paden. Hier en daar zit bijvoorbeeld een snufje reggae, dieper dan de conventies en clichés weet hij echter niet te gaan. En voor iemand die van huis uit rapper is, klinkt de hiphop ook wel erg stereotiep. Bovendien zijn Wyclefs vaardigheden als rapper zeer matig. Wellicht dat The Ecleftic de critici weer met beide benen op de grond brengt, want het album bewijst eens te meer dat Wyclef en The Fugees het niveau van een ordinaire schoolband niet ontstijgen.