De La Soul:

Art Official Intelligence: Mosaic Thump Tommy Boy

Sinds het droppen van hun verfrissende debuut Three Feet High and Rising in 1989, heeft De La Soul altijd garant gestaan voor hiphop van het hoogste niveau. En daarbij heeft het trio altijd de nodige risico's durven nemen. Het was al gewaagd om met een plaat te komen waarop dingen werden gepredikt die haaks stonden op de destijds in de hiphop heersende machocultuur. De attitude sloeg echter in als een bom en het gezicht van hiphop was drastisch veranderd. Het leverde De La Soul echter het imago van hippie-rappers op. Daarmee waren Trugoy, Posdnuos en Maseo niet blij, en op hun tweede album, met de veelzeggende titel De La Soul is Dead (1991), rekende de groep af met hun softe image. Het geluid van De La Soul is Dead is dan ook een stuk rauwer en de toon cynischer. De LP evenaarde niet het succes van zijn voorganger. De La Souls derde album, het excentrieke Buhloone Mindstate(1993), verkocht zo slecht dat het de groep bijna hun contract met hun label Tommy Boy kostte. Op Stakes Is High (1996) koos De La Soul voor een conventioneler geluid, en nam de productie over van Prince Paul. Deze voormalige DJ van de legendarische hiphop-formatie Stetsasonic, de ontdekker van De La Soul en huisproducer op hun eerste drie albums, is niet vies van eigenzinnige en experimentele hiphop, getuige zijn solo-projecten.
Ook op het langverwachte Art Official Intelligence: Mosaic Thump (overigens het eerste deel uit een trilogie) zijn nagenoeg alle nummers door De La Soul zelf geproduceerd. Daartoe zijn ze prima zelf in staat, maar het album mist de eigenzinnigheid, wat juist de intrinsieke kracht van De La Soul is. De tracks zijn droog, rechtlijnig, en weten niet zo te boeien als De La Souls eerdere werk. AOI is een oerdegelijk album, maar het ontbeert De La Souls typerende originaliteit en creativiteit. Tijdens het luisteren borrelt herhaaldelijk het verlangen naar de touch van Prince Paul op. Niettemin kijk ik uit naar deel 2 en 3 van de AOI-trilogie.