Dat is een van de bevindingen in het dinsdag verschenen rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) over Onderwijs in allochtone levende talen. Volgens SCP-onderzoeker dr. M. Turkenburg beheersen de huidige zogeheten OALT-leerkrachten veelal slechts hun eigen taal. Om toch taalondersteuning te bieden, moeten de vaste onderwijzer en OALT-leerkracht samenwerken.

Hun beperkte taalvaardigheid in het Nederlands van de OALT-leerkracht is een struikelblok om taalondersteuning te bieden. Alleen tweetalige docenten kunnen volgens Turkenburg werkelijk de ,,vertaalslag'' maken tussen de eigen taal en het Nederlands.

Sinds 1 augustus 1998 zijn gemeenten verantwoordelijk voor het onderwijs in eigen taal aan migranten. De gemeenten zien die lessen als een middel om achterstanden in het onderwijs te bestrijden. De kennis van de allochtone taal is een opstapje naar het Nederlands. Aan het lezen, spellen en schrijven in de taal van het land van herkomst wordt weinig aandacht besteed.

Volgens het onderzoek vinden plaatselijke beleidsmakers, schoolbestuurders, leerkrachten en migrantenorganisaties het beter dat gemeenten en scholen de lessen organiseren. De wet biedt de mogelijkheid dat ook welzijnsinstellingen en zelforgansaties dat aspect van het onderwijs ter hand nemen. De kwaliteit van het onderwijs zou echter door de geringe deskundigheid van zelforganisaties niet kunnen worden gegarandeerd. Bovendien is het niet uit te sluiten dat taallessen worden vervangen door godsdienstlessen.

Turkenburg stel dat taalachterstand makkelijk wordt onderschat. De capaciteiten van veel allochtone kinderen om zich twee talen eigen te maken worden daarentegen overschat. Daarbij lopen de wensen van de ouders zeer uiteen. Sommige ouders wilen dat hun kinderen goed Berbers leren om tijdens de vakantie in Marokko met de grootouders te kunnen praten. Andere Marokkaanse ouders willen liever dat hun kinderen Arabisch leren, bij voorbeeld om de koran te kunnen lezen.
(bron: ANP)