Geachte heer Herrema,

(Geplaatst: 28-11-02) Zaterdagmorgen, 12 november. Ik heb zojuist vanuit mijn woonkamer de zon zien opkomen boven de witte bogen van de IJburgbrug. Het water van de voormalige Zuiderzee kleurt nog zwart maar de draaiende propellers van de windmolens op Flevoland weerkaatsen al de eerste zonnestralen. Als het aan u ligt ga ik dit uitzicht verliezen.
Ik moet beschermd worden tegen de hinder die het industrieterrein, waar ik óók op uitkijk, mij bezorgt. Dat gaat gebeuren door aan de overkant van de Van Lohuizenlaan een aantal gebouwen neer te zetten die net een paar meter hoger gaan worden dan mijn uitzichtpunt op de 4e verdieping van de Van der Meijlaan.

'Daar is nog helemaal niets over beslist' wordt mij op woensdagavond 6 november verzekerd vanaf het podium in de goedgevulde zaal in het Open Haven Museum. De ene hand weet niet wat de andere doet. In de uitnodiging voor de bijeenkomst staat dat het Dagelijks Bestuur de bouwvergunning voor een multifunctioneel gebouw (waarvan de tekeningen vorig jaar al gepresenteerd zijn) kan gaan verlenen. Dat de indieners van een bezwaarschrift (waaronder ik) daarover niet geïnformeerd zijn, wordt door u -het siert u- betreurd.

Terwijl het vragenuurtje steeds weer richting klapperende tuigages en de afmetingen en aantallen van mij onbekende jachttypen dobberde, lukte het mij -kort voor het licht uitging- mijn vraag te stellen over het waarom van het plangebied Van Lohuizenlaan.
Vraagtekens zijn er genoeg. Is het echt wel zo logisch om een -zo te zien- nog in prima staat verkerend gebouw (Vreugdehof) te vervangen door iets anders/groters? Kan het niet creatiever en goedkoper (als je minder geld uitgeeft hoef je ook minder te verdienen, om u te parafraseren) heringericht worden zodat er ook andere functies in kunnen? Is er echt wel zo'n behoefte aan kleinschalige kantoorruimte in deze buurt? (Het reclamebord op de kop van het Zeeburgerpad waarop 500m2 hoogwaardige kantoorruimte aangeboden wordt, is wel erg persistent.) Is de verkeerssituatie in de Van Lohuizenlaan echt zo gevaarlijk? Dan zijn de verkeersdeelnemers in ieder geval goed in staat om de risico's juist in te schatten. Uit eigen waarneming weet ik dat er zelden ongelukken plaatsvinden. En wat te doen met het groen, nu de ratelpopulieren en Zweedse meelbessen zich tot echte bomen beginnen te ontwikkelen?

U ging redelijk uitgebreid op mijn vraag in. Daarmee won u mijn sympathie. Maar u kon mijn vraagtekens niet wegnemen. En dat gold in nog sterkere mate voor de uitspraken van de heer Bergsma ('er staat nog niets vast', zie boven). Hoe geloofwaardig is een stedenbouwkundige die een waardevol concept als 'duurzaam bouwen' definieert als: 'iets neerzetten waarin allerlei verschillende functies elkaar kunnen opvolgen'? Een wel zeer (s)malle opvatting over duurzaamheid! De man is aan vakantie toe.

Het was vooral uw reactie op vragen over financiering en exploitatie van een jachthaven die mij besloot de pen ter hand te nemen. U legde uit dat als je 'leuke dingen' (een jachthaven voor de bewoners) wilt doen, je tegelijkertijd projecten moet realiseren om het geld daarvoor te verdienen. Bijv. met overlast (toename van verkeer en parkeerbehoefte, geluid, stank, kortom congestie) veroorzakende voorzieningen als een 'passanten'jachthaven en een groot gebouw, naast de pakhuizen, voor kantoren, bedrijven, bedrijfswoningen, etc.
Als je het ene wilt kun je het andere niet laten. Dit klinkt rationeel, maar is het niet. Op plaatsen waar je moet woekeren met de ruimte is het juist heel irrationeel. Daar heffen + en - elkaar niet op, maar worden samen - - . In dat geval is het beter om beide niet te doen.

Goed, daarover kun je van mening verschillen. Maar de belangrijkste uitspraak die ik uit uw mond optekende hebt u nog van mij tegoed. Het was maar een tussenzinnetje: 'als je ambities hebt -en ik denk dat het goed is dat je als bestuurder ambities hebt- dan…… '

Ik richt deze brief aan u in uw hoedanigheid als bestuurder, maar tegelijkertijd hoop ik dat het weldenkend mens, dat ik in u vermoed, meeleest. Iets niet doen is een bestuurdersvreemd concept. Daarom heb ik er niet veel vertrouwen in dat u als bestuurder notie hebt van wat ik u probeer duidelijk te maken. Een bestuurder houdt niet van langs de kant staan. Een bestuurder stopt alleen noodgedwongen, als hij vastloopt in een file, door een lekke band of een andere catastrofe gestuit wordt.
Ambitie kan ook vertaald worden in iets niet-doen. Niets doen bestaat niet. Weerstand bieden aan eigen dadendrang en die van de altijd naar opdrachten hunkerende bouwers, die in Nederland -waar elke vierkante meter cultuurlandschap is- allereerst slopers zijn, is misschien wel een hogere vorm van doen, van ambitie zelfs, zou ik bijna durven zeggen. Over overlast waartegen ik beschermd moet worden, gesproken: ik kan me de tijd dat er op werkdagen ergens in de buurt geen hei-installatie lawaai produceerde omdat er gebouwd moet worden niet meer heugen.

Bij deze stuur ik u een artikel over de Drieklovendam in China. Er zijn verschillen: het grootste hydraulische project ter wereld versus de herinrichting van de van Lohuizenlaan. Ook sluit ik niet uit dat u in uw vrije tijd naar andere muziek luistert dan de oude Chinees Li Peng. Maar de mechanismen zijn hetzelfde, getuige uw opmerking over uw ambitie als bestuurder: het gaat om het achterlaten van sporen. 'Kijk, dat heb ík neergezet, daar heb ík voor gezorgd!'
Waar u als burger nog ijverde tegen een jachthaven (tenminste, dat meende ik op te maken uit uw inleidende woorden) daar vind u als bestuurder dat het er moet komen. Voortschrijdend inzicht of schizofrene spagaat?

Laat ik afsluiten met het volgende: Mijn horizon zal wel verdwijnen. Ik heb niet de illusie uw bestuurdersdadendrang wat dat betreft te kunnen stuiten. Maar ook dichterbij liggen de bedreigingen op de loer: u sprak over 'versterking van de groenfunctie' in het plangebied. Alhoewel u het later op de avond (vermoeidheid?, concentratieverlies?) ook had over uitbreiding van de infrastructuur (dat kan bijna alleen maar méér asfalt betekenen) is het juist deze sympathiek klinkende 'versterking van het groen' opmerking die de tekortkomingen in uw denken illustreert.

Dat groen hoeft namelijk helemaal niet versterkt te worden. De bomen die er staan bezitten een unieke eigenschap: ze leven! Al bijna tien jaar lang zie ik ze elke dag een beetje groter en sterker worden. Helemaal op eigen kracht, met een beetje ondersteuning van de plantsoenendienst voor het nodige onderhoud.
Van armetierige takjes heb ik ze zien groeien tot bomen, waar staartmeesjes, puttertjes, eksters, merels, torenvalken en andere vogels de weg weten te vinden. Ze hebben de storm van twee weken geleden prima doorstaan. Overleven ze ook uw intentie om 'het groen te versterken'?

Hoogachtend,