Zeeburg, 27 juni 2001 - De lijdensweg van de bouw van de werf voor de reiniging is nog steeds niet ten einde.
De realisatie van het eerste grote bouwproject dat stadsdeel Zeeburg in eigen beheer uitvoert, en waartoe al in 1990 besloten werd, heeft door sanering van de asbestverontreiniging op het Hoogoventerrein aan de Cruquiusweg 9 maanden vertraging opgelopen en kost miljoenen extra.
De stadsdeelraad is dinsdag akkoord gegaan met een voorstel van wijkwethouder Piet Sijtsma (PvdA) en heeft een extra krediet van 1,5 miljoen gulden beschikbaar gesteld.

Meerkosten
De meerkosten zijn te wijten aan algemene prijsstijgingen, de recente btw-verhoging en de explosieve stijging van de prijzen in de bouwwereld. Daarnaast zijn bij de opstelling van het budget voor de nieuwbouw van de werf door het stadsdeel een aantal fouten en verkeerde inschattingen gemaakt.
Hierdoor komt de aanneemsom 675.000 gulden hoger uit en moet voor de inrichting van de werf ruim drie ton extra worden neergeteld.
Ook verlaagde de gemeente Amsterdam een toegezegde bijdrage van 1 miljoen tot 750.000 gulden.
Bij het opstellen van oorspronkelijke calculaties waren ambtenaren "vergeten" een post "onvoorzien" op te nemen. In het budget was bovendien geen post "meer en minder werk" opgenomen. Ook was over het hoofd gezien dat in het gebouw, dat onderdak moet bieden aan de medewerkers van de reiniging, een volwassen keuken zou moeten komen. Tenslotte blijkt nu dat de inventaris en de telefooninstallatie van de tijdelijke werf niet meer bruikbaar zijn. Men had gehoopt beide te kunnen meeverhuizen.
Alles bij elkaar goed voor anderhalf miljoen gulden...

Schadeclaim
In de onderhandelingen met de bouwonderneming Heddes zat het stadsdeel bovendien klem, omdat vertraging in de oplevering van de werf weer leidde tot vertraging van de nieuwbouw van woningbouwvereniging De Dageraad aan de Zeeburgerdijk-Oost, waar nu de tijdelijke werf gevestigd is. Daardoor kreeg het stadsdeel vorig jaar al een "vertragingsclaim" van 1.3 miljoen gulden aan de broek.
"Verdere vertraging zou tot gevolg kunnen hebben dat de subsidies voor de Dageraad zouden kunnen komen te vervallen, wat vergaande financiële consequenties voor het stadsdeel zou kunnen hebben", aldus Sijtsma, die de raad in een brief dringend adviseerde "de budgetoverschrijding te accepteren."
Wethouder Laetitia Ederveen (GroenLinks) is met De Dageraad nog in onderhandeling over de uiteindelijke hoogte van deze vertragingsclaim. Ze is bereid drie ton te betalen. De onderhandelingen vlotten echter niet omdat De Dageraad door de vertraging eveneens met aanzienlijke kostenstijgingen te maken heeft.

Lijdensweg
Tesamen met de vertragingsclaim lopen de financiële overschrijdingen bij de realisatie van de stadsdeelwerf al in de miljoenen.
In 1994 moest het stadsdeel de voorbereiding van de bouw van eerste werf aan de Zeeburgerdijk-Oost staken door acties van de krakers van de noodwoningen in de omgeving. Als gevolg daarvan moest een klein miljoen aan voorbereidingskosten worden afgeschreven.
De tweede poging van het stadsdeel een werf te bouwen op de plek van de voormalige Haboloods aan de Cruquiusweg, liep in mei 1999 stuk door acties van de bewoners van de Zeeburgerkade en de Architectenbuurt, die door de Raad van State in het gelijk werden gesteld in een procedure tegen het bestemmingsplan. Opnieuw bleken de voorbereidingskosten, wederom een klein miljoen, weggegooid geld.

Ellende
De langdurige problematiek rond de werf leidde vorige week in de commissievergadering Stadsdeelwerken uiteraard tot heftige discussies.
Jan Vermij, fractieleider van oppositiepartij BAP-De Groenen, wilde nu eindelijk wel eens voorgerekend zien op welk bedrag het totaal aan overschrijdingen zou uit komen.
Wethouder Sijtsma keek anno 2001 liever "vooruit" en had absoluut geen behoefte aan een optelsom die in een kleine vijf miljoen gulden verspild gemeenschapsgeld zou resulteren. (En dan is nog niet eens meegeteld het tekort op de grondexploitatie van het project Zeeburgerdijk-Oost, ruim twee miljoen gulden.)
Vermij verweet het stadsdeel bovendien "grove fouten" te hebben gemaakt en in het verleden te veel op de penning te hebben gelet. Vermij doelde op een aanbod van een stuk grond waar de werf al veel eerder zonder problemen met omwonenden gerealiseerd had kunnen worden.
Door dit aanbod af te wijzen, omdat de vraagprijs "enkele tonnen" te hoog zou zijn geweest, zou de PvdA/GroenLinks-coalitie de adviezen van de eigen ambtenaren hebben genegeerd en daarmee alle ellende aan zichzelf te danken hebben, aldus Vermij.

Verzuchting
GroenLinks' fractieleider Jan Hoek wilde absoluut niet weten van fouten. "Als er iemand een fout heeft gemaakt," zei hij, "dan is het wel de gemeente Amsterdam."
Hij refereerde daarmee aan de eigenaardige brief waarin voormalig GroenLinks wethouder Willem Mendelts vlak voor de verkiezingen in 1998 spontaan toegaf dat hij het stadsdeel jarenlang op het verkeerde been had gezet en een luchtspiegeling had nagejaagd, omdat het HABO-terrein, waar de reinigingswerf zou moeten komen, opeens door de gemeente Amsterdam voor een jachthaven zou zijn opgeëist.
Dat het stadsdeel op die plek binnenkort, èn een bedrijfsverzamelgebouw wil bouwen, èn alsnog een jachthaven wil aanleggen, en dat dit feit in tegenspraak is met het verhaal van zijn partijgenoot Mendelts, wilde Hoek niet onder ogen zien.
Ook zag Hoek over het hoofd dat het mislukken van het "eerste" werfproject in 1994, vooral moest worden toegeschreven aan de langs elkaar heen werkende ambtenarij en de politieke tegenstellingen binnen de coalitie, waardoor de GroenLinks kiezende krakers van de noodwoningen uiteindelijk aan het langste eind trokken. "Toen er een zaag in een boom werd gezet om de grond bouwrijp te maken, hingen ze (de krakers) gelijk bij hun wethouder (Mendelts) aan de telefoon," aldus een cynische stadsdeelambtenaar.
Als gevolg van de akties van de krakers ging de politiek overstag, liet men de werfplannen ( en de bouwvergunning die men al in de zak had) "verlopen", en koos de PvdA/GroenLinks-coalitie die in '94 aantrad, eensgezind voor een nieuw project, het zogenaamde "autoluwe ecowijkje", de de Parel van de Indische Buurt, waarvan het dijkgedeelte inmiddels grotendeels is gerealiseerd.
Daarmee was echter het verhaal van de werf bij lange na nog niet afgelopen en is de verzuchting van een voormalig sectorhoofd van het stadsdeel tegenover een redacteur van deze krant nog steeds even actueel:
"Had men maar naar mij geluisterd, dan had die werf er al in 1992 gestaan, hier, tegenover het stadsdeelkantoor, waar ik hem graag wilde hebben. Maar men vond de grond toen ook al te duur."

Voorgeschiedenis:
01/02/01: Eerste paal stadsdeelwerf
15/11/99: Asbestvondst legt werk aan werf stil
22/10/99: Opnieuw vertraging voor werf
22/10/99: Lijdensweg stadsdeelwerf
30/06/99: Bomenkap Zeeburgerdijk-Oost begonnen
15/03/99: Stadsdeel delft onderspit bij Raad van State