Maar wat wordt nu eigenlijk besloten?
Hier ga ik niet de hele discussie met alle argumenten overdoen. Dat leidt tot niets. Lees de vergaderstukken er maar op na. De kern is dat ondanks de fusie het opbouwwerk te klein is. En dat is natuurlijk ook zo als je naar de bedrijfsvoering kijkt. Ook stadsdeel Zeeburg is wat dat betreft ook nog steeds te klein, maar het vergt heel wat meer om de hand in eigen boezem te steken.
Feit is dat we weer een hele theatervoorstelling achter de rug hebben. Onderzoek, rapport, commissie, voordracht en een raadsbesluit. Vanaf volgend jaar is een andere organisatie, welke dan ook, belast met opbouwwerk. De opdracht aan het bestuur van SOiZ is de beste kandidaat uit te zoeken. Maar waarvoor? Dan komen er bij mij toch nog wel wat vragen op.

Want wat is opbouwwerk?
Je hebt opbouwwerk en opbouwwerkers. Je hebt een gebouw, een organisatie met personeel en dan zijn er ook nog de bewoners. Maar waar is het opbouwwerk? Wie is het opbouwwerk, wat is het …? De werksoort is volgens mij net als gas, ongrijpbaar. Ondanks dat weet het stadsdeel het opbouwwerk toch te vinden, dus het opbouwwerk is ook weer niet zo virtueel, toch niet zo vluchtig. Het is tenslotte ook nog op te heffen. En inderdaad, we zijn dus onbehoorlijk getild!

Getild?
Welnee, er wordt niet bezuinigd. En dat klopt. Geen cent minder voor het opbouwwerk. Toch wel pijnlijk, want zoveel geld heeft het stadsdeel toch niet over voor het werk. Het was al niet veel en nu moeten we blij zijn dat het gelukkig niet minder wordt. Maar wanneer we gaan vergelijken, komt de Indische Buurt er slecht vanaf. Die anderhalve paardenkop die wij hebben… nou ja!! Het had best een paar tandjes hoger mogen zijn, als je eerlijk bent. En die aanbeveling staat ook in het onderzoeksrapport. Er worden verder vage toezeggingen gedaan over Obiplein 16. We hoeven niet weg, als de nieuwe contractpartner dat -voorlopig- niet wil.

Wat moet veranderen?
De stichting(en) die tot toch toe voor opbouwwerk verantwoordelijk waren, zijn ook samen te klein. Of opbouwwerkers straks blij zullen zijn met een andere baas, valt te bezien, maar is niet aan de orde. Het bestuur had grote moeite met de beheertaak. Zowel met het personeel als met het onderkomen. Aan de capaciteiten van het bestuur lag het niet. En ik word nog steeds behoorlijk giftig als ik iemand hoor zeggen dat die bestuurstaken niet professioneel zouden worden uitgevoerd. Gelukkig, weet ik waar die kritiek vandaan komt. Maar, graag een andere organisatie die verantwoordelijk wordt voor personeel en organisatie.

Dan blijven nog de activiteiten en de bewoners over.
En als er al ergens een kern in het opbouwwerk te bespeuren is, dan moet het gaan om bewoners! Daarom betoogde ik in de turbulent verlopen Wijkraad van 26 februari dat er minstens ruimte zou moeten zijn voor een bewonersbudget. Dat is geen onderhandelingspunt met een organisatie als MDSO, maar een politieke keuze. We hebben allemaal gehoord dat de voorzitter daarvoor zou pleiten, maar we hebben haar niet meer gehoord. Een gemiste kans.

Hoe moeten we verder?
WIJ zijn de bewoners van de buurt, de Indische Buurt! Dus mouwen oprollen en vooral niet teveel zeuren. Dat betekent opnieuw inhoud geven aan het bestuur van de Stichting WOO-IB en vooral aan de Wijkraad. Dan willen wij een wijkbudget, of geef het maar een andere leuke naam, om de toekomst van de wijkkrant en andere wijkactiviteiten te kunnen garanderen. Voor minder doen we het niet!