'Jongelui op gympies' waren 13 april ongrijpbaar'
Amsterdam, 24 april 2002 - Had de tegen Israël gerichte demonstratie van vorige week niet moeten worden afgelast toen zoveel antisemitische teksten werden gescandeerd en meegedragen? Hadden de honderd tot tweehonderd relzoekers aan de kop van de stoet niet van de duizenden betogers moeten worden gescheiden? Burgemeester Job Cohen had veel op te helderen in de commissie Algemene Zaken, gisteren. Lees verder in Het Parool

Een eenzame demonstrant mag minder dan een grote groep
Amsterdam, 20 april 2002 - Ooit werden demonstranten opgepakt omdat ze 'Johnson moordenaar' riepen. Recenter, bij het bezoek van de Japanse keizer in mei 2000, dwong de politie een groepje bejaarde betogers hun hesjes met daarop de tekst 'Betaal uw schulden' uit te trekken.
Afgelopen zaterdag zag Amsterdam een vloed aan grimmige beledigingen en pijnlijke symbolen bij een betoging tegen Israël: het Meldpunt Discriminatie telde 75 hakenkruisen, er werden leuzen gescandeerd als 'joden zijn honden' en 'Hamas, Hamas, joden aan het gas' en Amerikaanse en Israëlische vlaggen vlogen in brand. Lees verder in Trouw

Vrijheid van meningsuiting
Zeeburg, 15 april 2002 - Hakenkruisen op het Nationaal Monument op de Dam. Stenen naar het 'joodse' Krasnapolsky-hotel. En even verderop een Arabisch jongetje met een Palestijnse sjaal om zijn hoofd en een imitatie-kalasjnikov in de hand. De omstanders - zijn vader, zijn ooms? - kijken lachend toe.
'Amsterdam niet meer van de joden', kopt het Algemeen Dagblad vanochtend over de demonstratie tegen het Israëlische optreden jegens de Palestijnen, alsof Amsterdam ooit wel 'van de joden' was.
Maar honderd tot tweehonderd jonge Marokkanen - die tegenwoordig anders schijnen te heten - hebben zaterdag wel duidelijk gemaakt dat de geruststellende woorden van de Arabische gemeenschap in Amsterdam na 11 september, vooral veel verhulden. Is het dan toch waar dat de stad een slang aan de borst koestert? Dat is - niet alleen vanwege de drama's in het Midden-Oosten maar vooral ook door het steeds manifestere isolement van de islamitische gemeenschap - angstwekkend.
Wie beweert dat de rellen uitsluitend werden veroorzaakt door opgeschoten Marokkaanse pubers die zich au fond weinig onderscheiden van de doorsnee-voetbalhooligan, onderschat de sentimenten onder de tienduizend vredelievende demonstranten. De talloze verwijzingen naar de nazi's ('Hitler is er één vergeten: Sharon'), de adhesiebetuigingen aan het adres van Saddam Hoessein en Osama bin Laden en het scanderen van 'Hamas, Hamas, alle joden aan het gas', duiden op virulent antisemitisme.
De massaal aanwezige politie deed wat zij kon, daarbij geholpen door de moedige ordedienst van de organisatie. Uit begrip voor de woede over het optreden van Israël in de Palestijnse gebieden was veel toegestaan - optreden maakt de zaak vaak erger. Van de relschoppers werden er evenwel slechts twintig gearresteerd, maar dat had evengoed een veelvoud kunnen zijn.
Burgemeester Job Cohen wist direct te melden dat de jongeren uit Amsterdam-Oost en West kwamen. ''We kennen ze.'' Als dat zo is, rest maar één conclusie: keihard aanpakken. Maar belangrijker nog is de vraag hoe de groeiende kloof tussen de autochtone en een deel van de allochtone gemeenschap kan worden gedicht. Zonder te vervallen in de xenofobie van Fortuyn, is nu wel zonneklaar dat een vriendschapsbezoek aan de moskee niet langer toereikend is.
Zondag is er weer een demonstratie. Joodse jongerenorganisaties willen dan hun steun betuigen aan Israël. De middenstand ziet de bui al hangen. Nu al klinkt de roep om een verbod. Maar iedereen heeft recht op zijn eigen demonstratie. En de relschoppers zouden de lachende derde zijn.
(Bron: Het Parool/Frenk van der Linden)

"Stop de oorlog tegen de Palestijnen"

Amsterdam/Zeeburg, 13 april 2002 - Tussen de twintig- en dertigduizend mensen demonstreerden zaterdagmiddag in Amsterdam voor een "vrij Palestina".
Onder meevoering van leuzen als "Stop de oorlog in Palestina", "Bevrijdt Palestina", "Sharon en Bush terroristen", "Solidariteit met de Intifada", vroeg een zeer gemêleerd, voornamelijk allochtoon publiek aandacht voor de "Palestijnse zaak".
De demonstratie die aanvankelijk rustig verliep eindigde tegen het einde in een aantal schermutselingen met de Amsterdamse politie waarbij groepen geagiteerde jongeren uit Amsterdam West en Oost, en ook elders uit het land, een rol speelden.
Ook werden leuzen en afbeeldingen meegevoerd die volgens burgemeester Cohen niet door de beugel konden. De politie nam spandoeken in beslag die volgens Cohen niet aan algemene fatsoenseisen voldeden, ondermeer werden hakenkruizen meegevoerd, en werd Sharon met een Hitlersnorretje getoond. Ook een anti-spandoek, dat Amsterdam een "Joodse stad" noemde waar demonstraties als deze niet op de Dam thuis hoorden, werd door de politie verwijderd.
Helaas moest het op het eind van de demonstratie ook komen tot antisemitische spreekkoren als "Hamas, Hamas, alle Joden aan het gas." Geconstateerd moet echter worden, dat het hier om een kleine groep jeugdige relschoppers ging, die vooral bezig was de politie uit te dagen.
Er werden stokken en stenen gegooid, hier en daar sneuvelde een ruit, het zag er allemaal afschrikwekkend uit, maar uiteindelijk was het vooral een hinderlijk spel.
Volgens de Zeeburgse wijkagent Dolf Angela, viel het overigens wel mee met de deelname van de Zeeburgse jongens. "Ik zag maar een klein percentage," zei hij geruststellend na afloop van zijn civiele inzet bij het evenement.
Cohen zei zaterdagavond in een nabeschouwing dat de demonstratie, waar hij, zoals vrijdag bleek, met zorg naar uitgekeken had, volgens hem "over het algemeen redelijk goed verlopen" was.

Al bij aanvang van de demonstratie was het helder dat Nederland er na zaterdag 13 april 2002 een nieuw politiek probleem bij heeft. Op de Dam manifesteerde zich die middag een totale scheiding der politieke geesten.
De militante stellingname onder de allochtone groepen, waarbij vooral de Marokkanen domineerden, conflicteerde sterk met het officiële Nederlandse beleid aangaande Israël.
Complete gezinnen, vrouwen met hoofddoekjes en mannen achter de kinderwagen, die de intimiteit van huis en haard verruild hadden voor de Amsterdamse Dam, illustreerde een uitgesproken sterke verbondenheid met de "moslimbroeders" in Palestina, waarbij de massale roep om vrede, vooral ook uitmondde in een harde stellingname jegens de traditionele Nederlandse bondgenoten Amerika en Israël, zodat de Israëlische premier Sharon en de Amerikaanse president Bush tijdens de demonstratie, algemeen als "terrorist", "genocideplegers" en als "te berechten oorlogsmisdadigers" werden afgeschilderd.

Het kon dan ook niet anders dat de politieke eisen tijdens de demonstratie werden geformuleerd als een boycot van Israëlische producten, het opschorten van de Nederlandse bemoeienis met wapenexporten naar Israël, en het opzeggen van het associatieverdrag tussen de EU en Israël, om tot een einde aan de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden te komen, zoals ook het GroenLinks kamerlid Farah Karimi betoogde.
"Schiphol moet op slot, geen wapens meer voor Israël," aldus Karimi, tijdens het slot van de manifestatie.
Ook de Socialistische Partij en D66 gaven acte de presence op de door het Palestina Komitee en de KMAN, de organisatie van Marokkaanse arbeiders in Nederland, georganiseerde manifestatie.
"De bezettingspolitiek van Israël is de werkelijke oorzaak van de verharding van het verzet van de Palestijnen, aldus SP kamerlid Remy Poppe.
Hij zei zich de gebeurtenissen in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila als de dag van gisteren te herinneren, en constateerde dat wat nu vernietigd wordt vooral de sociale en economische structuur van Palestina betreft. "Sharon lijkt uit te zijn op de vernietiging van de Palestijnse samenleving", aldus Poppe.
Dit leidde tot algemeen gebruikelijke rituelen als het verbranden van Israëlische en Amerikaanse vlaggen. Ook werden hier en daar Sharon voorstellende poppen in de brand gestoken.
Opvallend was vooral ook dat de demonstratie werd bijgewoond door een staalkaart aan allochtone politieke groeperingen. Van de Grijze Wolven tot aan Öcalan en de PKK, van de Al Aksa militanten tot de HTIB, van Milli Görus tot de KMAN. Imams, politici van GroenLinks, PvdA, en op lokaal nivo ook BAP en Amsterdam Anders de Groenen, iedereen leek eensgezind in de veroordeling van de Israëlische agressie tegen de Palestijnen.