Het grootste probleem van de Indische Buurt is het feit dat de buurt nooit een duidelijke identiteit gehad heeft. De Indische Buurt is feitelijk een soort Almere avant la lettre en een immigrantenbuurt bij uitstek. Al in de jaren tien en twintig van de vorige eeuw waren de eerste bewoners vooral van buiten Amsterdam afkomstige werkzoekenden uit diverse hoeken van Nederland. Door de diverse samenstelling van de bevolking kwam nooit een Indische Buurt-identiteit tot stand. Wat wel ontstond was een uitzonderlijk sterkre verzuiling.

Het is opvallend hoe weinig belangstelling de gemiddelde (niet elke) Indische Buurter voor zijn eigen buurt heeft en hoe weinig hij of zij van zijn eigen buren of straat afweet. Het blijkt echter ook zo te zijn dat er verspreid door de hele buurt uitzonderlijk veel kleine en meestal zeer hechte sociale groepjes bestaan, die zeer identiteitsvormend zijn. Deze groepjes houden zich echter allemaal praktisch uitsluitend met hun eigen zuiltje bezig.
Dit ontbreken van een buurtidentiteit is het grootste probleem van de Indische Buurt en leidt in de praktijk, nu sturende instanties als kerken en andere ideële organisaties hun macht verloren hebben en bovendien de nieuwkomers zich wegens hun nog sterkere verzuiling zich zelfs nauwelijks een Nederlandse identiteit aannemen, tot een sociaal vacuüm, een machtsvacuüm op straatniveau. Een machtsvacuüm zal altijd opgevuld worden, in dit geval zoals zo vaak door de criminaliteit.

Stel dat dit nu allemaal waar zou zijn, wat moeten we dan? Mijn idee is dat er een tweesporenbeleid gevoerd zou moeten worden. Enerzijds het vormen/versterken van de sociale identiteit van de buurt. Anderzijds het direct en keihard bestrijden van criminele invloeden
Bij het vormen/versterken van de sociale identiteit van de buurt zou men er niet naar moeten streven om zelf krampachtig brandpunten van sociale verbanden te creëren. Die pogingen zijn al vaak genoeg mislukt. Daarentegen zou men moeten proberen contact te zoeken met vertegenwoordigers van bestaande zuilen en deze in een overleg bijeenbrengen. Zo ongeveer de aanpak van burgemeester Cohen, als ik het goed begrepen heb. Deze verzamelde zuilen – kerken, moskees, overige levensbeschouwelijke instellingen, verenigingen met een sterke achterban - zouden in gesprek moeten gaan en een gecombineerd geluid moeten laten horen richting hun achterban. Een moeilijk proces maar het levert zeer veel op.

Wat betreft het bestrijden van de bestaande criminaliteit: in een buurt zonder sociale samenhang kan er absoluut niets van burgers verwacht worden op dit gebied. Wat dat betreft zal de overheid de pijnlijke verantwoordelijkheid moeten nemen die nu eenmaal bij haar geweldsmonopolie past.