Emotionele avond in Karrewiel over grieven Marokkaanse bewoners

Abderrahim Karam (midden) bemiddeld tussen Marokkaanse bewoners en politiek

Zeeburg, 6 maart 2000 - In een gespannen sfeer discussieerden Marokkaanse gebruikers van buurthuis Het Karrewiel vanavond over hun verhouding met de Stichting Welzijn Zeeburg. Leek aanvankelijk het vertrouwen in de welzijnsstichting te zullen worden opgezegd, voor het moment lijkt de dialoog nog gered.

Obstructie
De uitnodiging voor de bijeenkomst, georganiseerd door de Marokkaanse werkgroep in de Indische Buurt loog er niet om. Aanleiding voor de vergadering is de "gespannen situatie" die volgens de Werkgroep is ontstaan tussen de gebruikers van het buurthuis en de beherende Stichting Welzijn Zeeburg (SWZ). In een brandbrief stelt de werkgroep dat "klachten in de doofpot verdwijnen" en dat niet serieus wordt omgegaan met de alarmsignalen die volwassenenwerker en vertrouwensman Abderrahim Karam zendt richting directie SWZ. Ook voelde men zich gekwetst door een "minachtende" bejegening van de groep en hekelde men de "tekortschietende" budgetten en de vermeende "obstructie van activiteiten".

Heftige discussie over capaciteit Karrewiel

Tolk
Genoeg om de grote zaal van 't Karrewiel tot de nok te vullen met een publiek bestaande uit Marokkaanse mannen dat in gesprek ging met een uitgebreid 'forum' bestaande uit de directie en het voltallige bestuur van de stichting Welzijn, vertegenwoordigers namens de politie en raadsleden uit de Zeeburgse politiek, die met uitzondering van de Partij van de Arbeid en D66 ruim vertegenwoordigd was.
Te midden van hen sleutelpersoon Abderrahim Karam die afwisseld als 'aanklager' sprak namens de gebruikers van het buurtcentrum, als tolk fungeerde ten behoeve van beide partijen, en tegelijk ook als werknemer in dienst bij de Stichting Welzijn Zeeburg (SWZ), rebelleerde tegen zijn werkgever.

Ontmoetingsplek
Van meet af aan bleek dat de onvrede over de gang van zaken "in de loop van de jaren" behoorlijk was opgebouwd. Daardoor kreeg de discussie een emotionel karakter, kwam opgekropte woede naar buiten en vlogen de "beschuldigingen over en weer" over tafel. Dat het gesprek toch nog "constructief" bleef was niet in het minst te danken aan Karam zelf, die de gelegenheid kreeg het gram van zijn achterban te verwoorden maar hen tegelijk in de hand hield.
De groep Marokkanen voelt zich tekort gedaan, zowel in "materieel als immaterieel" opzicht. De groep beklaagde zich over de beperkte openingstijden van het buurtcentrum dat langzamerhand niet meer kan voorzien in de behoefte van een groeiende groep Marokkaanse gebruikers. Daarnaast is men kwaad over de minimale financiële middelen die beschikbaar worden gesteld om activiteiten te organiseren. Karam, die als volwassenenwerker namens SWZ vijftien uur in de week Marokkanen in de Indische buurt mag begeleiden in hun integratieproces, wierp het stichtingsbestuur en Zeeburgse politici voor de voeten dat met een budget van nog geen vierduizend gulden per jaar nauwelijks iets te realiseren is van het werkplan van de Marokkaanse groep.

Bezuinigingen
Veel van de problemen rond het buurthuis komen voort uit de stelselmatige bezuinigingen op het welzijnswerk van de afgelopen jaren. Daardoor komt het dat er behoefte is aan ruimere openingstijden, maar dat het buurtcentrum domweg gesloten is als gevolg van de uitgeklede personeelsbezetting. Als gevolg daarvan zijn integratiebevorderende activiteiten als een goedlopend "multicultureel buurtcafé" geleidelijk aan wegbezuinigd, terwijl ook het "koffiehuis", ontmoetingsplek bij uitstek voor veel allochtone mannen, vanwege het veronderstelde "consumptieve" karakter geen genade meer vindt in de ogen van politici en welzijnswerkers.

Multiculturaliteit
Van Kessel, directeur van de Stichting Welzijn Zeeburg, beaamde "de grote behoefte van Marokkanen aan een eigen ontmoetingscentrum", maar argumenteerde dat de stichting méér verantwoordelijkheden heeft. Zij moet ook andere groepen, zoals kinderen en Marokkaanse vrouwen bedienen. Bovendien moet de stichting ook andere bevolkingsgroepen tevreden stellen. "Marokkanisering" van het Karrewiel zoals de Werkgroep suggereerde, was volgens hem geen serieuze optie. Aan de problemen kan alleen iets worden gedaan door uitbreiding van de capaciteit van het buurthuis en verruiming van de financiële middelen. En dat is een zaak voor de politiek, zo stelde hij.

Constructief
Dat een eigen ruimte heel ver weg ligt, werd ook door Jan Hoek, raadslid voor coalitiepartij GroenLinks, vastgesteld. Om uit de impasse te raken stelde hij voor "de agenda's te trekken" en opnieuw om de tafel te gaan zitten om de gerezen problemen serieus uit te praten in aanwezigheid van stadsdeelambtenaren en een onpartijdig bemiddelaar.
Vertegenwoordigers van de politie uit het stadsdeel die Karam's initiatieven tijdens de rellen met Marokkaanse jongeren eind 1998, nog hogelijk waardeerden, sloten zich hierbij en aan riepen de zaal op vooral in gesprek te blijven en de problemen tussen de Marokkaanse werkgroep en de SWZ "constructief" aan te pakken.
Ook het stichtingsbestuur, vooraf nog deels onkundig van het hoog opgelopen conflict, deed een hartstochtelijk beroep op de aanwezigen om gezamenlijk tot een oplossing te komen en de problemen niet verder te laten escaleren.
In die sfeer werd de avond toch nog in positieve zin afgesloten en was de "dreigende bezetting" van het buurtcentrum van de baan.

Martin van Etten