Zeeburg, 27 augustus 2003 - De Zeeburgse ster-reporter Joke Witz volgde dinsdag 26 augustus 2003 exclusief voor Zeeburg Nieuws de operatie "Redt het Groene Hart," de omkering van de loop van de Amstel, om het Groene Hart van water te voorzien.
Onder begeleiding van een bevriend topambtenaar van het Bureau Lange Termijn Planning Strategieën Wateroverlast van het Ministerie van Rijkswaterstaat (BLTPSW) volgde onze charmante Joke Witz de implementatie van het Haagse noodscenario "Droogteproblematiek Zuid-Holland".
En en passant kwam zij op het spoor van een omvangrijke samenzwering en sinistere zwendel met IJsselmeerwater.
Bij uitzondering gunde Joke Witz Zeeburg Nieuws een inkijkje in haar privé-dagboek.

Maandag (250803) 22.00 uur:
Ik had er natuurlijk op gehoopt, en eigenlijk ook een beetje op gerekend, toch kwam het telefoontje van Stefan nog als een verrassing zo vlak voor het slapen gaan. Zoals gewoonlijk kortaf, en zonder nadere introductie, klonk plots zijn warme sonore stem door de telefoon.
"Heb je morgen tijd Joke? Ik wil je iets laten zien."
"Je bedoelt natuurlijk de Amstel, mag ik aannemen?"
"Uiteraard," lachte Stefan. "We zijn morgen in Amsterdam om die kleine tjunami richting Zuid-Holland te volgen."
"Wat een eer, je volgt nog steeds mijn stukjes?" (Zie Kadekrant, juni 2003)
"Uiteraard! Maar de vraag was of je vrij bent."
Ik wierp een blik in mijn agenda. Tien uur: stadsdeelvoorzitter: belwinkels en Van Traa rapport; 11.00 de wethouder migranten zaken: lastige criminele Marokkaanse jongens....; 12.00 uur: wethouder Openbare Ruimte: problemen rond het Ondergronds Breng Systeem....
"Ik heb niet echt serieuze afspraken," zei ik. "Ik ben vrij."
De buitenkans Stefan weer te ontmoeten zou ik me onder geen beding laten ontnemen. Hoewel onze relatie noodgedwongen zuiver zakelijk is, was het altijd een genoegen in zijn gezelschap te verkeren. Voor die Zeeburgse bobo's zou ik wel een smoes verzinnen.
"Goed dan Joke, vijf uur stipt, bij het gemaal, ik neem aan dat je weet waar dat is. Vijf uur in de ochtend bedoel ik, niet om borreltijd."
"Dat begrijp ik," zei ik. "Ik weet het te vinden. Ik zal er zijn."

Ik kende ingenieur Stefan Opdendijk* van een van die fancy feestjes ter gelegenheid van de zoveelste eerste paal of interessante nieuwigheid aangaande de nieuwe stadswijk IJburg.
Ik kwam hem daar tegen in het gezelschap van onze onvolprezen stedelijk wethouder ruimtelijke ordening Duco Stadig, die Stefan in de loop van die avond bij mij introduceerde.
"Ha die Joke," zei Duco. "Ik wil je voorstellen aan een interessant man. Voor ons als stadsbestuur is hij soms weliswaar een 'pain in the ass'- hij is faliekant tegen IJburg - maar hij is altijd wel goed voor een diepgaand gesprek. Ik laat hem graag aan je over."
Onder invloed van goedkope supermarkt wijn, die voor drie euro per glas in het nieuwe etablissement 'Blijburg' (aan het IJburg-strand) geschonken werd kwamen wij inderdaad tot een geanimeerd gesprek. Aanvankelijk had ik het idee dat Opdendijk, die zichzelf betitelde als senior-advisor van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, vooral geïnteresseerd was in mijn - al zeg ik het zelf - niet onaantrekkelijke decolleté, later bleek zijn belangstellig toch vooral zakelijk: De goede man zocht een uitlaatklep voor zijn radicale en futuristische ideeën over waterbeheer. Zodoende werd hij op den duur mijn belangrijkste informant over waterschapszaken. Gezamenlijk bezochten wij menig waterbouwkundig kunstwerk in de delta van Rijn en IJssel.

dinsdag (260803) 05.00 uur:
Ik slikte de laatste koffie weg, schoot een jas aan en greep mijn camera en notitieblok. Nog enigszins slaapdronken sprong ik de op fiets en reed via de Van der Meylaan (Architectenbuurt) en de Zeeburgerdijk-Oost naar het gemaal Zeeburg.
"Je bent laat," zei Stefan. "We hebben de sluizen al gesloten en gaan zo het gemaal in werking stellen."
Het was nog geen vijf over vijf. Het bleek echter dat wat later het "noodscenario" genoemd werd versneld in werking was gezet.
"Ik heb nog een verassing voor je," zei Stefan, die een goed geluimde indruk maakte. "Ze komt!"
"Ze?," vroeg ik. "Wie in hemelsnaam is ze?"
"Melanie."
"De….?"
"Jawel, ze houdt zelf de regie van deze operatie. Anders dan Netelenbos dus."

Tien minuten later klonken sirenes. Er kwam een stoet dure BMW's en Mercedessen, begeleidt door motoragenten via de kanaaldijk (Amsterdam-Rijnkanaal; redactie) in de richting van het gemaal. Bobo's. Melanie. (Melanie Schulz van Haegen, staatssecretaris Verkeer en Waterstaat, redactie)
In de hectiek die volgde voegde ik me bij het notabele gezelschap. Zo werd ik getuige van de "druk op de knop" waarmee Melanie de reddingsoperatie voor het 'Groene Hart' in gang zette. Ik zag hoe Stefan in gezelschap van de staatssecretaris zijn 'finest hour' beleefde. Voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis werd de loop van de rivier de Amstel omgekeerd, een van Stefan's gedurfde nood-scenario's. De pompen waren in werking gesteld, zijn scenario liep gesmeerd, het IJsselmeer water zou het 'Groene Hart' ontlasten. Stefan glunderde. Na vijfentwintig jaar wachten eindelijk erkenning.

"Ik wil je nog iets laten zien," zei Stefan nadat de rust was weergekeerd. "We gaan nog even naar de 'Ederveendijk'."
"Ederveen? Laetitia?"
"Inderdaad," zei Stefan, die me mee troonde naar zijn Volvo. We passeerden de Amsterdamse Brug, sloegen af op het Zeeburgereiland en reden voorbij de camping. We kwamen op de oude Zuiderzeedijk bij het Nieuwe Diep.
"Is dit de 'Ederveendijk'?," vroeg ik, terwijl we over het smalle weggetje langs het IJmeer, richting IJburg reden.
"Inderdaad, ter ere van de voormalig wethouder van Zeeburg, die deze oude zeedijk vanwege parkeerproblemen wilde verlagen, en zich daarmee onsterfelijk belachelijk maakte bij mij op het ministerie."
We stopten onder de brug van de A10. Stefan stapte uit en nam me mee naar een klein bouwwerk op de dijk.
"Hier zit nog een belangrijke overlaat. Die 15 kubieke meter die het gemaal Zeeburg per seconde kan produceren is niet genoeg. Deze sluis wordt straks ook nog opengezet. Hier hoeft niet gepompt te worden, het water loopt zo naar binnen."

dinsdag (260803) 13.00 uur:
We toerden nog wat rond in het stroomgebied van de Amstel. Stefan deed onderwijl verslag van de hectische weken op het ministerie en zijn lobbywerk zijn noodscenario, opgesteld na de droogteperiode in 1976, er door te krijgen. Geleidelijk aan kregen we echter honger. We waren tenslotte al sinds vijf uur die ochtend op pad.
"Laten we naar Ouderkerk gaan," zei Stefan. "Daar kunnen we jouw tsjunami zien aankomen en tegelijk wat eten."
We volgden de Kanaaldijk naar Weesp, gingen bij de Vinkeveense Plassen in westelijke richting, maar raakten verzeild in een file, naar later bleek, ten gevolge van een dijkdoorbraak bij Wilnis.
"Dat zat niet in ons scenario," zei Stefan. "Ik begrijp niet goed wat er aan de hand is. Waarom breekt, uitgerekend nu, deze dijk door?"
We kwamen dus wat later dan de bedoeling was aan in Ouderkerk. We hadden inmiddels echt goede trek. Stefan suggereerde "De Rustende Jager". Dat leek me ook wel wat. Een goede kaart, een acceptabel wijntje, bovendien, wat kon je je in gezelschap van Stefan nog meer wensen.
"We wachten hier op de dingen die komen gaan," zei Stefan. "Volgens onze berekeningen moet die stroom zuidelijk hier nu min of meer arriveren."
Ik keek op de kaart, een overheerlijk terrine...., een Chateau Neufe du Pape, we waren aangeland in een culinair paradijs.
"Zal ik je adviseren," zei Stefan toen het meisje van "De Rustende Jager" de bestelling kwam opnemen.
"Ik laat het graag aan je over," zei ik, en keek uit over het spiegelgladde water van de Amstel. Terwijl Stefan een bestelling opgaf die me deed watertanden ontspande ik me en liet de gebeurtenissen van de dag aan me voorbij gaan. Wat een verhaal! Wat een wereld dat waterbeheer! Noodscenario's....., niet te geloven wat er allemaal bij komt kijken.
De Rustende Jager bood een adequaat zomermenu. Ik liet het me smaken, de Paté de Foi Gras, o, zo verboden, ik kon het niet helpen, maar o zo heerlijk!
Stefan zweeg en keek nadenkend uit over het water. Het eten leek hem niet echt te smaken. En naar mate de maaltijd vorderde kreeg zijn gezicht en steeds zorgelijker trek.
"We zouden zo langzamerhand hier toch meer water kunnen verwachten. Waar blijft die tsjunami van jou? We zijn er nog niet klaar mee. Er is een probleem. Eet je bord leeg, we gaan terug naar Zeeburg."
Ik begreep werkelijk niet wat ie bedoelde. Het was toch mooi zo. Het noodscenario leek aanvankelijk toch perfect te werken. Dat water zal wel komen dacht ik. Wat moesten we nog in Zeeburg doen terwijl we hier op een heerlijk terras zaten?

dinsdag (260803) 15.00 uur:
Stefan verliet de Ring A10 via de afslag Artis, en reed richting Zeeburgereiland.
"Kom, we gaan naar de sluis. Ik wil de laatste peilstanden weten," zei hij. "Ik moet weten wat er aan de hand is."
We beklommen de trappen van de verkeerstoren van de zuidelijke sluis (de Prins Willem-Alexandersluis*, redactie).
"Hier ben ik thuis, zei Stefan. "Dit is mijn wereld Joke. Dit zijn mijn mensen. Hier ben ik mijn carrière bij Rijkswaterstaat begonnen." Stefan genoot zichtbaar en gedroeg zich als kind aan huis.

"Hallo Stefan," zei een man, gezeten achter een console met regelknoppen en ingewikkeld ogende apparatuur. "Hoe is het in Den Haag?"
"Ja goed"," zei Stefan. "En hier?"
"Ook goed, zijn gewone gangetje."
"Heb je de laatste peilstanden Willem*, die van vandaag?"
De man, aangesproken met Willem, was druk doende het scheepvaartverkeer van en naar de sluis in goede banen te leiden. Hij sprak in de marifoon, deed sluisdeuren open en dicht, maar regeerde niet op Stefan's vraag.
"Ik vroeg de laatste peilstanden," zei Stefan nogmaals. "Waar is je lijst, hoe staat het er voor? Hoeveel water zit er nog in het IJsselmeer? Hoe lang kunnen we het "Groene Hart" nog bevloeien?"
"De lijsten staan in de computer, die gegevens hebben we je per e-mail toe gestuurd, die moet je vandaag gekregen hebben," zei de sluiswachter.
Ik bespeurde enige ergernis in zijn stem.
"Ik was vandaag in Amsterdam, ik moest de staatssecretaris begeleiden bij de reddingsoperatie voor het Groene Hart," zei Stefan. "Ik ben niet op kantoor geweest."

"Ja, dan weet ik het ook niet," zei Willem. "Ik heb geen toegang tot die files." Hij klonk bits, door zijn terughoudendheid veranderde de aanvankelijk joviale sfeer in een van achterdocht.
"Waar zijn de peilgegevens, dat moet toch niet zo moeilijk zijn," mompelde Stefan. Hij schoof achter een computer en doorzocht de bestandenlijsten.
"Ik weet niet of dat je in dank wordt afgenomen," zei Willem ijzig. "Het kan niet zo zijn dat een werkgever een beetje gaat neuzen in privé-gegevens op de computer van een werknemer."
"Privé? De NAP standen privé?" protesteerde Stefan, "ik wil gewoon de NAP gegevens, en wel nu!" (NAP: Normaal Amsterdams Peil, redactie)
"Dan moet je toch echt de chef bellen," zei Willem, "je kan toch niet zomaar in zijn computer gaan neuzen!"
"Ik wil gewoon jullie lijsten, meer niet," zei Stefan, die bezig was een aantal Excell-bestanden door te kijken. "Waar staan de meest recente NAP-gegevens?"
"In het file 'Fase rood'," zei Willem uiteindelijk. "Dat lijkt me toch logisch." Hij keek stuurs voor zich uit.
"Aha, hier heb ik ze," zei Stefan. "Waarom doe je zo moeilijk, kijk hier, de peilgegevens van vandaag en de vorige dagen!"

dinsdag (260803) 16.00 uur:
Het bleef ijzingwekkend stil in de verkeerstoren. Stefan's mond viel open van verbazing, hij keek vol onbegrip naar een lange lijst met getallen.
"Dit is een ander file dan jullie mij steeds toesturen," zei hij met een hapering in zijn stem.
"Ik snap het niet, hier staan cijfers die verschillen van de officiële rapporten."
"Ik zei toch, je moet de chef bellen...., ik weet hier niets van." Willem keek vermoeid voor zich uit.
Stefan beende ongeduldig rond in de controlekamer van de Oranjesluis. Ik keek toe, maar snapte werkelijk niet waar het over ging, Stefan leek het ook niet te kunnen volgen.
"Ik begrijp hier niets van, " riep hij na een lange stilte. "Wat betekenen die codes CO, CS, BO, MO? En waarom wordt die ene bepaalde waarde in mindering gebracht op de actuele NAP gegevens? Wat betekent de formule MP - BO = WP, leg me dat eens uit Willem!"
Willem zei niks. Hij staarde voor zich uit.
Stefan gedroeg zich steeds meer als een getergd dier, hij ijsbeerde rond, nu bijna briesend van woede. "Ik snap het niet, ik snap er gewoon niets van....!"
Op gegeven moment leek hem echter toch een licht op te gaan. "Het zal toch niet waar zijn," riep hij uit.
Hij beende met grote stappen naar de uitgang van de controlekamer en liep met twee treden tegelijk de trap naar de kade af.
"Wat gaat ie doen," vroeg ik, enigzins perplex door Stefan's plotselinge gedragsverandering.
"Ik denk dat ie gaat zwemmen," zei Willem cryptisch. "Ja, ik ben inderdaad bang dat ie gaat zwemmen."
Stefan liep met grote stappen over de boorden van de sluiskolk. Onderwijl ontdeed hij zich van zijn kleding. Zijn overhemd ging uit, zijn broek volgde, tenslotte nog zijn ondergoed.
"Hij gaat naakt zwemmen," riep Willem verbijsterd. "Kijk!"
Stefan schoof als laatste zijn horloge van zijn pols. Na een korte aarzeling dook hij in het water van de sluiskolk. Met enkele krachtige slagen zwom hij in de richting van de vaste NAP peilschaal naast de sluisdeur die het IJsselmeerwater scheidde van de stad. Hij veegde de aangroei van wier en ander groen van het donkerblauwe email en keek vervolgens verbijsterd in onze richting. Hoofdschuddend en wild zwaaiend met een gebalde vuist zwom hij terug naar de reddingstrap, die hem weer op de kade bracht.

"Hier heb je een handdoek voor hem," zei Willem. "Dat is tenminste iets." Stefan kwam de trap op met zijn kleren in een bundel onder de arm. Zwijgend droogde hij zich af, aan zijn gezicht zag ik dat hij van binnen kookte van woede.
"NAP minus 40 centimeter! Een verschil van twintig met onze cijfers. Nu begrijp ik waarom we zo weinig water zagen in de Amstel." (Het zomerpeil van het IJsselmeer bedraagt in normale zomers NAP - 20, redactie)
Er viel een ongemakkelijke stilte. Stefan dacht koortsachtig na.
"Hoe," baste hij met woede in zijn stem, "hoe hebben jullie dat in godsnaam voor elkaar gekregen?"
"Nou ja," zei Willem. "Je weet het nu toch, dan kan ik je het ook wel vertellen. Gewoon, een kurk."
"Een kurk," riep Stefan niet begrijpend. "Hoezo een kurk?"
"Een kurk onder de vlotter van de peilschaal van het elektronisch meetsysteem."
"Een kurk! Niet te geloven," kreunde Stefan, "Een kurk!"
"Ja een kurk, inmiddels een aantal kurken..., van de Cabernet Sauvignon. CS, die code heb je toch gezien op de lijsten?"
"En hoe zit het dan met de anderen? Enkhuizen, de Houtribsluizen, het meetstation Hollandse brug?"
"Corbieres, Los Molinos, Bourgogne....... CO, MO, BO.... MP is Ministerieel peil, die cijfers sturen we naar jullie. WP is het ware peil, dat is voor ons wel handig om te weten."

"Jezus, wat een waanzin," riep Stefan uit. "Jullie hebben ons al die tijd om de tuin geleid! En die andere sluizen doen hier aan mee! Wat een complot! Er zit dus veel minder water in het IJsselmeer dan we dachten! Hoe verkoop ik dat in hemelsnaam aan Melanie! En niet eens kurk van een fatsoenlijke fles wijn, geen echt chateau, geen Toky, geen Petrus, geen Margeaux!"
"We hebben niet jouw salaris, dus we moeten ons behelpen met een gewoon wijntje," schampte Willem.
"Waarom, in godsnaam waarom....," zei Stefan, terwijl hij zijn hoofd schudde in complete vertwijfeling. "Waar zijn jullie mee bezig?"
Willem antwoorde niet keek stuurs voor zich uit. Hij greep de marifoon: "Calendula 12*, u kunt beter de middensluis nemen."
Calendula kraakte terug. "Waarom niet Zuid, Willem, ik moet nog 12 flessen Bourgogne met je afrekenen."
"Ga naar de middensluis, en hou je kop," riep Willem woedend.

dinsdag (260803) 17.00 uur:
Stefan reageerde als een gebeten hond op de kortstondige conversatie tussen de sluiswachter en de schipper.
"Laat hem wél de Zuidersluis nemen," siste Stefan. "Ik wil wel eens meemaken dat hij hier flessen Bourgogne komt afrekenen. Ik ben erg benieuwd!"
"Ik niet," zei Willem.
De Calendula, een zandschip maar nu tot de rand toe gevuld met water, meerde af in de sluis. De schipper kwam zijn stuurhut uit en stapte aan wal. Stefan greep me bij de arm en trok me achter een van de regelkasten. Een moment later stapte de schipper de controlekamer binnen.
"Ha die Willem, alles goed?"
Willem zij niets en schoof ongemakkelijk op zijn stoel heen en weer. De schipper was zich niet bewust van onze aanwezigheid en haalde een bundel bankbiljetten te voorschijn. Hij begon te tellen, ....tien, ....elf, ....twaalf. Biljetten van honderd euro....
"Zo, dan zijn we weer schoon," zei hij. "Je bent overigens weinig spraakzaam vandaag Willem. Is er iets?"
"Het ministerie heeft ons door. Opdendijk is hier."

Stefan deed een paar stappen naar voren en griste de bankbiljetten van het bureau van de sluiswachter.
"Ja, het ministerie heeft jullie door! Jullie belazeren de boel! Wat mag dat dan wel betekenen Calendula? Twaalf flessen Bourgogne? Ordinaire wijn, en dat voor twaalfhonderd euro? Heeft jouw schip niet toevallig een laadvermogen van 1200 ton?"
Stefan wende zich nu tot de sluiswachter die beschaamd voor zich uit zat te staren.
"Mag ik een gok doen," beet Stefan hem toe. "Jullie hebben gewoon een handeltje. Ik snap het. Honderd euro voor een ton IJsselmeerwater! Terwijl het hele land zit te snakken naar water en wij ons in alle mogelijke bochten moeten wringen om het Groen Hart te redden verkwanselen jullie onze laatste waterreserves! Dat is gewoon crimineel gedrag! Jullie hangen. Allemaal. Je gaat voor schut! Ik doe vandaag nog aangifte wegens diefstal! Jullie zijn krankzinnig!"
En tot mij: "Nou Joke, je krijgt boter bij de vis, wat een verhaal, dit is een ongelooflijke story. Je haalt morgen de landelijke dagbladen. Grote koppen. 'Sluiswachter en Co in waterhandel!'"
"Nou Willem, dat zal jullie geen windeieren hebben gelegd met deze droogte. Waar gaat trouwens al dat geld naar toe? In jullie eigen zak?"
"Wij delen mee," zei de schipper van de Calendula. "Het geld wordt naar rato verdeeld. Zo krijgen we nog wat compensatie omdat we nu nog maar half vol kunnen varen vanwege de lage waterstanden."
"Zo, jullie ook in het complot," schamperde Stefan. "En hoe is dan wel gekomen?"
"Natuurlijk zitten wij ook in het syndicaat zoals we het liever noemen. Wij zijn toch de eersten die kunnen zien dat de NAP-peilstanden niet kloppen? We hebben toch een dieptemeter op onze boten! Op de centimeter nauwkeurig!"
Stefan schudde zijn hoofd.
"En waar mag al dat water dan naar toe gegaan zijn? Wie zijn jullie afnemers?"
"De hoogheemraadschappen. Noord-Holland, Flevoland, de Noord-Oost polder, noem maar op. Waarom moet dat Groene Hart altijd voorrang krijgen? Hier is ook een watertekort! Wij kijken de andere kant uit als zij illegaal water binnen laten. En zij storten geld in ons fonds," zei Willem.
"En wat die aangifte betreft, ik zou het maar laten. Niemand is er persoonlijk beter van geworden, ok, een kratje bier op zijn tijd, maar verder niets."
"Waarom zou ik geen aangifte doen? Jullie zijn erger dan woekeraars en farizeërs, jullie maken misbruik van de droogte en verduisteren schaars Rijkseigendom. Bovendien, zitten wij daar in Den Haag te studeren op maatregelen en distributieplannen op te stellen voor als de regen nog langer uit blijft, en achter onze rug om verkopen jullie op eigen gezag ons water. We zijn bijna twintig centimeter van die plas kwijt. We dachten nog voor zes weken te hebben!"
"Toch ga je geen aangifte doen," beet Willem Stefan toe. "Ten eerste, waar haal je zo gauw nieuw deskundig sluispersoneel vandaan? Ten tweede je maakt jezelf en dat vele miljarden verslindende Rijkswaterstaat dan volkomen belachelijk. Het MSW (Monitoring Systeem Water, redactie), een hypermodern computergestuurd landelijk meetsysteem, jullie trots, om de tuin geleid door een stel slimme sluiswachters met een aantal simpele kurken! Dat gaat je toch echt de kop kosten! Het wordt tijd dat jullie eens achter jullie buro's vandaan komen. Je had wel eens wat eerder kunnen gaan zwemmen! Iedereen kan toch op die vaste peilschalen kijken?"

Daar zat iets in, concludeerde Stefan toen hij enigszins bekomen was van de verbijstering. We hebben te veel vertrouwd op ons systeem. En natuurlijk, hoe kon het eigenlijk dat de Zuid-Hollandse Polders meer last hadden van de droogte en het dalend waterpeil dan de Noord-Hollandse polders?
"Tja, wat moet ik dan doen," vroeg Stefan zich hardop af.
"Niets," zei Willem. "En als je dan toch iets wil doen, ga dan bidden, dan komt er misschien regen. Voorlopig is er nog genoeg water om naar binnen te pompen. En over een paar weken zien we wel verder."

"Kom Joke, laten we gaan. Ik moet dit alles eens flink over denken." En tot Willem: "Ik zou dat, hoe zal ik het noemen, dat Bourgogne-syndicaat maar geleidelijk aan liquideren. Anders hebben we straks van de winter een probleem met te hoge waterstanden. Stel je voor, dan gaan we onterecht de dijken verhogen."
"Daar hebben we al aan gedacht," zei de sluiswachter. "Nu jullie dat water bij Zeeburg inlaten kan er elke week wel versneld een kurkje af. Dat merkt toch niemand. En Stefan, tegen de tijd dat je een doos Margeaux thuis gestuurd krijgt weet je dat de peilstanden weer normaal zijn. Dat beloof ik je." (Een fles Margeaux van een "goed jaar" doet circa 16.000 euro; redactie).
"Bye Stefan," lachte Willem. "Dag mevrouw Witz, uiteindelijk is het toch wel jammer van uw mooie coverstory!"

Joke Witz

Naschrift:
Bij het ter perse van dit artikel was de lange termijn weersverwachting niet ongunstig. Binnen tien dagen werden aanzienlijk hoeveelheden neerslag verwacht.
Begin september begon echter een nieuwe droogteperiode. Het KNMI boekte record na record.
NB: Uit privacy overwegingen zijn de met een * gemerkte namen van sommige personen en lokaties gefingeerd. Joke Witz.