Zeeburg 17 juni 2003 - De eindsituatie nadat dinsdag 17 juni ook de populier werd gekapt.

Zeeburg 12 juni 2003 - Ogenschijnlijk een fraaie binnentuin aan de J.M. van der Meylaan. De rust werd hier vanochtend echter wreed verstoord door houthakkers met een opdracht een aantal van deze bomen (in het midden van de foto) te verwijderen. Uiteraard waren de werklieden keurig in het bezit van een kapvergunning. Niet dat de bomen, een populier en een krulwilg, gevaar opleverden. Eén van de omwonenden had geklaagd. De bomen namen 's-morgens wat zon weg. Het stadsdeel Zeeburg bleek deze klacht serieus te nemen: er werd een procedure gestart - wat kleine lettertjes in een stadsblad - de "nee nee" sticker op de brievenbus deed de rest. Een brief aan de direkt betrokkenen was kennelijk te veel. Niemand wist ervan. Tot ze door de motorzaag gewekt werden.

Op de foto hierboven de krulwilg die niet meer is. (foto: Joke van Vlijmen)

Later op de dag kwam een onstelde "klaagster" bij haar buurman haar deelneming betuigen over het verlies van de krulwilg. Zo had ze het niet bedoeld. Ze had nooit verzocht om het kappen van de bomen, ze zouden volgens haar hooguit wat gesnoeid moeten worden. Het ging ook niet zozeer om de krulwilg maar vooral om de populier. De klaagster stelde ook nooit meer betrokken te zijn geweest in de procedure, men had ook háár niet geďnformeerd, de kapactie kwam zelfs voor haar als indiener van de klacht als een totale verrassing.
Reconstruerend kwamen alle betrokkenen tot de conclusie dat de woningbouwvereniging de klacht had aangegrepen om het "particulier groen" aan banden te leggen. Hoewel de medewerkers van Lieven de Key, de betrokken organisatie, geen problemen zagen ten aanzien van de bomen in de privétuintjes, wilde de woningbouwvereniging kennelijk geen enkel risico nemen. Die bomen worden gewoon te groot, zal men gedacht hebben. Misschien is dat ook zo, maar waarom kan er dan niet gesnoeid worden, zo particulier zijn die tuintjes bij de woningen nu ook weer niet.
Merkwaardig is ook dat je als indiener van een klacht tijdens de behandeling van je klacht niet meer gehoord wordt. Je zou op zijn minst op de gevolgen moeten worden gewezen. Zet u de klacht door, dan hakken wij de bomen om. Dan zoekt u het maar uit met uw buren. Een kennelijke omissie in de Zeeburgse klachtenprocedures, om niet te spreken van de nalatigheid van de eerder genoemde niet verstuurde brief. Klaagster en slachtoffer waren het overigens met elkaar eens. Zover had het niet moeten komen, ze treurden eensgezind.
De familie Land, van de tuin waar de populier stond, melde erg boos te zijn over de gang van zaken. "Het is allemaal wat achterbaks gegaan. Waarom zijn onze buren niet bij ons gekomen met hun klacht. Waarom zijn ze achter onze rug gelijk naar woningbouwvereniging en stadsdeel gegaan? Er valt met ons zeker te praten. We hadden ook best wel wat willen snoeien."
Ook zijn ze niet te spreken over de procedure die de overheid heeft gevolgd. "We zouden toch op zijn minst gehoord moeten worden. Het ging toch over onze tuin. Helemaal geen enkel bericht, noch van het stadsdeel, noch van de woningbouwvereniging Lieven de Key. Tamelijk onfatsoenlijk allemaal," aldus José Land.