door Mohammed Benzakour (6 november 2005)

Mijn voorlaatste column Het Was Maar Een Poema deed lezers weer volop in de pen klimmen. Altijd goed natuurlijk; er wordt te veel gezonnebaad en te weinig geklommen. Een van de brievenschrijvers, een vrouw, verdient expliciete aandacht vanwege een opmerkzame vraag: ‘Meneer Benzakour, klopt mijn vermoeden dat het jaartal 2022 naar de film Soylent Green verwijst?’

Wow mevrouw!

Voor de niet-ingewijden: Soylent Green (1973) is een mijlpaal in de science fiction. Een onthutsende actiefilm die tegelijk een moderne parabel is: een waarschuwing voor een toekomst waarin de wereld geteisterd wordt door armoede en ecologische rampen. De film (naar een boek van Harry Harrison) speelt zich af in een Amerikaanse stad – anno, jawel, 2022. De natuur loopt op haar laatste benen, een tomeloze bevolkingsgroei en opgesoupeerde grondstoffen, het zijn de verwoestende kwalen. Ondertussen recreëert een kleine schatrijke bovenlaag in hermetisch afgesloten luxewijken terwijl daarbuiten een massale onderklasse plundert, moordt en als rioolratten in stinkstegen en vuilniskarren bivakkeert. Het verhaal doet door zijn aankleding en effecten wat gedateerd aan, maar let op: terwijl ik dit opschrijf, drijft het zoveelste zwarte lijk door de lanen van een spookstad dat eens New Orleans heette…

En zo bladdert het vernis van de Amerikaanse beschaving met de dag af en vernemen we hoe een stel satanische lolbroeken een menigte sjiitische pelgrims (duizend!) de dood injagen door paniek te zaaien over niet-bestaande explosieven onder een brug. Dan dringt de vraag zich op: hoe ver valt de Hollandse appel van de Irakese boom? Want we lijken het vergeten, maar pasgeleden nog lag het Randstedelijke treinverkeer een halve dag plat vanwege een ingebeelde bom in een laptopkoffertje in Utrecht CS.

Is dit appels met peren? Neen.

Er bestaat een type mens dat dol is op het zaaien van dood en verderf, niet zozeer om bloed te doen vloeien maar omwille van het effect: Angst. Ze gooien bommen, niet om te winnen (want daartoe zijn ze militair ontoereikend) maar om chaos en paniek te veroorzaken en daarmee het volk te kluisteren in een dwangbuis van vrees en schrik. Hun agenda: creëren van een claustrofobische angstatmosfeer. Zulke mensen noemen wij: Terroristen.

Er bestaat ook een type mens die het anders doet: die werpt geen explosieven, maar strooit wat ik noem ‘woordbommen’ in het rondte. Dat is hun manier om angst en beven te veroorzaken. Via de massamedia tetteren zij dagelijks dat achter elke boom een terrorist schuilt; niet aflatend insinueren ze dat een verzameling baardmeneren een vijfde colonne is; dat iedere hoofddoekdraagster een aanval is op de Verlichting; dat elke moslimschool een daad van agressie is tegen het Westen en tot doel heeft de democratie omver te werpen en de boel over te nemen. Zij verlangen naar een griezelmaatschappij en hebben een hekel aan bioscoopgangers die beweren dat de bloedplassen in Nightmare on Elm Street ketchup is. Ja, geen dag laten ze na hun horrorretoriek van de daken te brullen. Met als beoogd resultaat: een claustrofobische angstatmosfeer. Deze mensen noemen wij: Angsthandelaren.

Nu vraag ik u: is een terrorist erger dan een angsthandelaar? ‘Ja’, zult u zeggen, ‘een terrorist heeft bloed aan zijn handen.’ Menselijk gezien heeft u gelijk, ontologisch echter niet. Immers, angst is de vijand van vrijheid. Wie in angst leeft, kent geen vrijheid. Angst en vreeze beknotten de ruimte van het vrije denken en het vrije handelen. Nu, dit ‘vrije denken en handelen’ vinden we dermate waardevol dat we gaarne bereid zijn daarvoor mensen op te offeren. Ga maar na: Franse Revolutie, de ANC-strijd, de Palestina-strijd, de Nazi-oorlog etc, steeds is de prijs van mensenbloed het doel waard: Vrijheid.

Laten we terugkeren naar Utrecht Centraal. Twintig jaar geleden zou niemand opkijken van een eenzaam koffertje. Men zou het oppakken en het keurig afgeven bij Gevonden Voorwerpen. Nu veroorzaakt een leeg koffertje totale paniek en worden ontelbare reizigers onnodig gedupeerd.

Waarom? Omdat in dit land angst regeert. Ofschoon we dit vreselijk vinden (u kent de uitdrukking ‘een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest’) verzetten we ons nauwelijks. De hamvraag is: waar komt dat verdomde angstklimaat vandaan? Die is ons aangepraat, of liever: die is gezaaid. Niet door terroristen, want hier zijn geen treinen of torens opgeblazen, en mocht dat wel het geval zijn, dan is de kans dat u of ik wordt getroffen nog altijd talloos kleiner dan een winnend lot of een auto-ongeval. Nee, die angst is gezaaid door, precies ja, mediamieke Angsthandelaren.

We weten dat we onze wetsartikelen zo aangepast hebben dat we (potentiële) terroristen kunnen veroordelen. Zelfs is het nu mogelijk om haatzaaiers (lees: radicale schreeuwimams) strafrechtelijk te vervolgen. Maar, in vredesnaam, kan iemand mij uitleggen waarom voor angsthandelaren niet een soortgelijke strafwet is bedacht?