JAKARTA/Zeeburg, 13 maart 2000
Over een paar dagen gaan we weer vanuit Yogya per trein terug naar Jakarta. We wagen het erop en we nemen oma (74) mee. Zij is daar in 1995 voor het laatst geweest, bij twee van haar dochters. Voor 't eerst zal zij in een AC-coupe reizen. De avond voor vertrek is het handig dat zij bij ons in guest-house Peti Mas haar intrek neemt. Wij halen haar dan op in desa Janten, ca 40 km ten westen van Yogya gelegen. Dan kunnen we de volgende dag met de vroegste trein in zeven uur naar Jakarta reizen. Ik wed dat oma nu al moeilijk kan slapen, zoals haar dat ook overkomt wanneer ze weet dat haar kleindochter uit Nederland in aantocht is. Ondanks al haar eenvoud ken ik geen rijkere, meer voldane vrouw hier op aarde. Mijn Indonesisch is allerbelabberst hoewel ik me vaak kan redden. Maar met oma Marto communiceer ik met andere zintuigen en samen hebben we vaak pret. Van oma leer je te genieten van kleine dingen. Als dingen nieuw voor haar zijn wil ze graag er het fijne van weten.

Zo hadden we laatst uit de 'Holland Bakery' een appelflap voor haar meegebracht. "Daar zit appel in", zei mijn vrouw, "dat is erg lekker". Maar oma begreep maar niet dat een ronde appel daarin paste. Langzaam begon ze de appelflap open te peuteren. "Er zit echt appel in, oma, in kleine stukjes gesneden..." Pas toen ze de flap helemaal had opengevouwen, eraan had geroken en wat zeer kleine stukjes appel had opgepeuzeld, riep ze lachend: "Oh, appel...ja, het smaakt naar appel...lekker..."

En behoedzaam vouwde ze de flap weer terug in de oorspronkelijke staat. Een tijdje later was de flap weg....