Cusco, 17 juli 2000 - Na mijn vaccinatie die ochtend, vraag ik de taxichauffeur me af te zetten bij de Banco de la Naçion. De bank is net open en ik ben meteen aan de beurt. Tot mijn verrassing is de betaling in een mum van tijd rond. Ik rekende op het invullen van formulieren die ik niet zou begrijpen, wachttijden voor stempels en handtekeningen en als het tegenzat een streng verhoor door een man die zijn handschoenen niet uittrekt. Maar ik wapper met het proces verbaal, leg geld neer en sta met een bon weer buiten. Op naar de medisch juristen.

Deze blijken gevestigd in een klein gebouw naast een ziekenhuis. De taxirit erheen voert de laatste vijf minuten langs bloemenwinkels en begrafenisondernemingen. In het smeedijzeren hek zit een poort die toegang geeft tot het bescheiden onderkomen der juristen. Bij de ingang staat een groot bord met mededelingen, richtlijnen en verboden. Het is uitvaartondernemers niet toegestaan binnen het hek klanten te werven. Slachtoffers van sexueel geweld worden met voorrang behandeld. Slachtoffers van geweld binnen het gezin kunnen hier niet terecht. Het bewaren van lichamen kost vijentwintig gulden per dag. Iedereen moet een betaalbewijs van de Banco de la Nacion kunnen overleggen.

Tussen hek en loket zitten mensen op banken, hangen tegen de muur of hurken op de grond. Ze hebben allemaal iets gewelddadigs meegemaakt en hun kwetsuren moeten worden bekeken en beoordeeld. Sommige ogen staren dof in het niets, andere ogen blikken geschrokken, soms ontzet in het rond. Weer andere zijn tot de rand gevuld met tranen.
Ik ben een van de drie mannen; minstens twintig vrouwen wachten gelaten tot hun naam wordt afgelezen en zij het gebouw binnen zullen gaan. Ik lever mijn papieren in bij het loket. En wordt verzocht te wachten. Zittend op een betonnen richel voel ik mij volkomen misplaatst. Mijn aanwezigheid is een formaliteit, een handtekening onder mijn verhaal van iemand die in fysieke schade is afgestudeerd. In mijn been zit een hap en de mogelijke gevolgen worden aandachtig, bijna liefdevol, bestreden door de dames van het vaccinatiebureau. Met mijn ondertekende proces verbaal knallen we vanmiddag die hond overhoop en dat is dan dat. Als de schaamte langzaam bezit van me neemt, wordt mijn naam afgeroepen.

Achter het loket blijkt een kantoortje. Daar zit een man achter de computer. Hij typt mijn proces verbaal over. Als ik op zijn verzoek vertel dat ik uit Amsterdam kom, knikt hij geestdriftig en gebaart me plaats te nemen in de wachtkamer. Dat is de gang, waar twee behandelkamers op uitkomen. De paar stoelen en twee bankjes zijn nagenoeg vol. Zoals in elke dokterswachtkamer zit men zich hier af te vragen wat de anderen mankeren. Bij een enkeling geeft een verband of hechtpleister een hint maar het blijft gevaarlijk gissen. Zo nu en dan steekt een rijtje medische studenten de gang over, van de ene behandelkamer naar de andere. Ik neem me voor ze de deur uit te schelden als ze bij mij willen komen kijken.
Maar ik ben niet interessant genoeg. Het gesprek is met een vrouwelijke arts/jurist. Ik herhaal kort wat me is overkomen. Achterop het proces verbaal - ik tel inmiddels elf stempels - schrijft ze een samenvatting van mijn woorden. Nadat ze mijn been even heeft bekeken, tekent ze. "Dit gaat morgenochtend naar de commissaris", zegt ze.
"Dus zijn we nu klaar", knik ik.
We geven elkaar een hand.

Ik wandel op mijn gemak naar het politiebureau. Ik ben er heilig van overtuigd dat ook vandaag de hond geen haar gekrenkt gaat worden.