Cusco, 17 juli 2000 - Bij het politiebureau wordt mij verzocht plaats te nemen. De agent die het mij vraagt, is in burger. Over zijn kleding draagt hij een grijs jack van het merk ZEITGEIST. Hij gaat weg en keert tien minuten later terug. Wat is mijn probleem.
"Ik ben door een hond gebeten."
Of ik mijn gegevens wil noteren, dan maken we daarna een proces verbaal. Daarmee - hij blikt schuins naar de klok - ga ik dan naar de Banco de la Nacion, waar ik een bedrag stort. Met het stortingsbewijs kan ik naar de medische juristen en met hun verslag op zak, keer ik dan naar dit politiebuireau terug.
"Prima. Wanneer gaan we de hond oppakken?"
"Schrijft u eerst uw gegevens op, dan kan ik het onderzoek beginnen." Terwijl ik snel naam, adres, verblijfplaats, paspoortnummer etc. noteer, wordt er geklopt. Mijn agent kijkt, staat op en loopt naar de veranda. (De kamer waar ik zit, is op eenhoog en kijkt uit op een binnenplaats.) Op de veranda staan een meisje en haar moeder. Het meisje houdt een zwarte plastic zak vast. De vrouw vraagt iets en de agent vraagt haar even te wachten. Hij komt weer binnen en neemt plaats achter de PC. Hij gebaart mij naast hem te komen zitten.
Op het scherm staat een proces verbaal waarin is vastgelegd hoe een Canadese toerist van bijna alles is beroofd. Zijn verhaal maakt langzaam plaats voor het mijne.
We zijn een goed half uur verder als er weer wordt geklopt. Ditmaal is het een collega van Zeitgeist, die zwijgend op moeder en dochter wijst. Mijn agent mompelt dat 'ie eraan komt en raffelt de laatste zinnen af. Hij geeft mij een leeg vel papier en zegt me het verhaal nu in het Engels op te schrijven. Hij loopt naar de veranda. Terwijl ik opschrijf wat me is overkomen, zie ik het meisje een spijkerbroek - 'Apache' staat boven de kontzak - uit de plastic zak halen. Haar moeder begint de broek aan te prijzen. Zeitgeist houdt de broek omhoog, bekijkt de lengte en vraagt een passerende collega wat hij ervan vindt. "Mooie broek", zegt deze.
Ik heb mijn verhaaltje af en ga in de deuropening staan. Zeitgeist geeft het meisje de broek terug en gebaart dat hij zo terugkomt. Hij pakt mijn Engelse verhaal, rolt twee velletjes met een stuk carbon ertussen in de printer.
"Wat is het huisnummer van uw hotel?"
Ik weet het niet en word ogenblikkelijk naar mijn hotel gestuurd om dat uit te vissen. Zeitgeist wenkte moeder en dochter. Als ik de trap afloop, beginnen achter mij de onderhandelingen.

Het hotel - Resbalosa 494 - is niet ver en als ik het politiebureau weer binnenkom, zijn de onderhandelingen nog in volle gang. In het kamertje zit een tweede agent. Hij heeft een neus als een enorme druppel gestold kaarsvet. Hij stelt zich voor en vraagt me mijn gegevens te noteren.
Terwijl ik stil tot dertig tel en opnieuw mijn gegevens opschrijf, wordt op de veranda de koop gesloten. De Neus pakt mijn papier aan, geeft me een exemplaar van het verbaal (er staan inmiddels vier stempels en een handtekening op) en zegt: " Het is tien voor twaalf. De bank haalt u nog wel maar de medisch specialisten sluiten over tien minuten."
"Maar ik word in Hospital regional al behandeld tegen rabies. Kijk, mijn patiëntenkaart."
"Ja maar u moet naar de medisch juristen."
"Waarom?"
"Voor het onderzoek. We hebben medisch bewijs nodig. Om de hond mee te kunnen nemen."
Ik kies de weg van de minste weerstand en beloof morgen bij de medisch juristen langs te gaan.
"Dan zien we elkaar morgen", zegt hij en loopt naar de veranda waar Zeigeist door verschillende collega's wordt gefeliciteerd.

Vervolg Terug Aflevering I