Cusco, 17 juli 2000 - Het vaccinatiebureau is gevestigd in een bijgebouw, rechts van het ziekenhuis. Naast hondenbeetslachtoffers - ik ben patient 363 dit jaar - worden hier vooral zuigelingen en jonge kinderen gevaccineerd. Van lege injectiespuiten zijn mobiles gemaakt die zachtjes heen en weer wiegen als ik binnekom. De wanden hangen vol kleurige posters die er bij (aanstaande) moeders op aandringen hun kinderen tot hun twaalfde vol te laten spuiten tegen alle denkbare ziektes. Bij de ingang is het motto van het ministerie van gezondheid groot aangeplakt: "Een gevaccineerd kind is een gezond kind".

Als ik zeg wat ik kom doen, word ik door een alleraardigste verpleegster - "Mijn naam is Indira" - het halve ziekenhuisterrein overgesleept. Bij de afdeling Voorraden vul ik een formulier vol nutteloze vragen in. (Is rabies niet dodelijk als ik wel getrouwd was?) Als ik plechtig beloof morgenochtend het telefoonnummer van mijn hotel door te geven, ontvang ik een hand vol naalden & spuiten, en een patientenkaartje 'Antirabica'.
Indira begint er plezier in te krijgen en voert mij via een ellenlange omweg vol gangen, kamers, zalen, uitgebroken schoonmaakkasten en trappen het ziekenhuis door. Bij de kassa houdt zij opdringerige Peruaanse zieken op een afstand, zodat ik rustig mijn behandeling kan afrekenen. Met twee bonnen in de hand, waar mijn chaperonne er al gauw een van overneemt, lopen we verder.

Weergekeerd in het vaccinatiebureau mag ik op een piepkleine behandeltafel gaan liggen en mijn buik ontbloten. Een mevrouw van in de veertig verontschuldigt zich voor haar gebrekkige Engels. Ze legt me uit dat ik zeven dagen achtereen een injectie moet komen halen. Dat ik respectievelijk tien, twintig en negentig dagen na de laatste injectie de vaccinatie eenmalig moet herhalen. Dat ik verder grote overgangen tussen warm en koud moet vermijden, dat ik niet mag roken en drinken, geen anti-allergiepillen mag slikken, dat ik niet mag sporten, dat overmatige inspanning gevaarlijk is en dat ik verder vooral moet doen wat ik niet laten kan. En of ik een vriendin heb.
Ik complimenteer haar met haar Engels. Ze glimlacht, pakt het vel van mijn buik tussen duim en wijsvinger en drukt de naald naar binnen. Geconcentreerd spuit ze het serum onder mijn huid. Als ze de naald uit mijn buik trekt, pakt ze mijn wijsvinger en legt die op een watje dat een druppel bloed slurpt.
Als ik het gebouwtje uitloop, word ik een tikje opgewonden nagestaard door drie paar donkerbruine ogen.

Als ik in een taxi stap, neem ik me vast voor het politiebureau niet te verlaten dan om de hond te arresteren.