|
| ||||||||
| Zeeburg Nieuws | ||||||||
|
| ||||||||
|
Schillen Cusco, 16 juli 2000 - Op koninginnedag rijden Merel en ik op een Mac Bike bakfiets door Amsterdam. We verkopen jus d'orange, vers geperst. Elke klant betaalt voor het sap van drie sinaasappels. In de praktijk zijn dat ongeveer twee glazen. Hoe is dat zo gekomen? Uit een rij van vier karretjes hadden we de hare gekozen. Op haar achterkant stond onzichtbaar 'zorgzaam' gescheven. Een dochtertje kroop rond de kar. Net als haar concurrenten verkocht ze sinaasappelsap, grapefruitsap en mandarijnsap, vers geperst. We namen plaats op een bankje naast de kar. Ze lachte ons vriendelijk toe. Met de vooruitstekende resten van haar voortanden leek haar gezicht op dat van een vriendelijke vampirella. Ze had plezier in deze twee blonde vreemden, voor wie ze nu lekker een jus d'orange en een grapefuitsap ging persen. Vanachter de kar gluurde haar dochter nieuwsgierig naar ons.
De kar - een bakfiets - was uitgerust met een grote glazen pot, waarin ze de geschilde sinaasappelen bewaarde. Verder een grote aluminimum pers waarin twee halve sinaasappels of een halve grapefruit werden geplet, twee snijplanken, een watertank, zes glazen ijscoupes, een theedoek, een klein formaat vleesmes, een plastic schenkkan & een zeef, een afvalbak en een pelador de naranja. De laatste is een ingenieus apparaat waarin een sinaasappel wordt geplaatst. Tegen de sinaasappel wordt een klein, rond mesje gezet. Door de sinaasappel met een slinger rond te draaien, eet het mesje het grootste deel van de schil weg. De schil is dan een centimeter breed en een meter lang en wordt bewaard. Terwijl we onze sapjes drinken, vragen we hoeveel sinaasappels zij dagelijks perst. "Driehonderd", zegt ze. Zij staat overdag bij de kar en als zij naar huis moet om eten te koken en de kleine in bed te leggen, neemt haar oudste dochter het over. Tot alles op is. De schillen verkoopt ze aan een jamfabriek maar de prijs is slecht. Ze nemen alleen hele kilo's af en daar betalen ze twee gulden voor. Onder het vertellen giet ze het restant wat ze voor ons heeft uitgeperst, door de zeef in onze glazen. Daarna schillen haar handen onvermoeibaar verder. Met het vleesmes snijdt ze de kapjes van de geschilde sinaasappels en ze schilt er de grapefruits mee. "De schil is te dik voor de pelador", legt ze uit. En lacht alletwee haar tanden bloot. Nog dezelfde dag kochten we een pers en een pelador. De opbrengst gaat naar een Peruaans project van Novib. Tot 30 april.
Verder heeft Zeeburg Nieuws ook een aantal nieuwe fotos ontvangen. Dat gaat iets langzamer dan de e-mail. De fotos moeten eerst ontwikkeld worden:
|
|||||||
|
| ||||||||
| © 2000 | Latijns Amerika & de Cariben Terug | Redactie | ||||||