Cusco, 9 juli 2000 - Zoals in elk land waar armoede en werkloosheid wijdverspreid zijn, is de Peruaanse dienstensector dichtbevolkt. Dus wordt de reiziger bij het verlaten van bus of trein opgewacht door een gemotiveerd leger taxichauffeurs. De mannen rijden rond in piepkleine Daewoo´s, oude Toyota´s, Nissans & Datsuns, soms een overjarig busje van een onbestemd merk en incidenteel een klein model Ford of aftandse Lada. De vitale onderdelen functioneren en spatlappen met blauwe knipperlichtjes hebben meer status dan een raam dat dicht of een achterportier dat open kan. Een auto wordt een taxi als de chauffeur een sticker met "TAXI" achter zijn voorruit plakt.
Taximeters hebben Peru godzijdank nog niet bereikt en wij schaven in elke plaats van bestemming aan ons onderhandelingstalent. Als we een overeenkomst hebben bereikt, wrikt onze man de achterklep open. Wij gooien onze rugzakken in de bak en gaan op de achterbak zitten. De chauffeur rommelt wat onder de stuurkolom. De motor slaat aan en tien minuten later staan we voor ons hotel.

Varianten op de reguliere taxi zijn: De service taxi die vertrekt op het moment dat de auto vol is en daarom een lager tarief hanteert dan de sjieke taxi; het busje dat een vaste route rijdt maar overal waar passagiers staan, stopt; (In Turkije verandert zo´n busje in een taxi als de laatste passagier bereid is bij te betalen); de fietstaxi en de brommertaxi, beide tweepersoons en in Peru voornamelijk gevonden in de omgeving van het Titicacameer.
De brommertaxi zou ooit zijn entree maken in Amsterdam Zuid-Oost. Als ik mij goed herinner, werd dat met de taxiwet in de hand verhinderd door Taxi Centrale Amsterdam.