De Andes vanuit de trein op weg naar het Titica meer.

Arequipa, 5 juli 2000 - In de jaren van terreur die Peru hebben geteisterd, werden treinlijnen regelmatig opgeblazen. Voordat het geweld losbarstte beschikte het land over een redelijk effecient spoorwegennet. Ondanks de rust van de afgelopen jaren is Peru Rails de klap nooit te boven gekomen. Toenemende concurrentie van het vliegtuig (Peru telt meer dan 230 vliegvelden!) maakt het de plaatselijke NS er niet gemakkelijker op.
Momenteel zijn er nog twee treinlijnen operationeel; een van de kust naar Puna, bij het Titicacameer in het zuiden, en een van Puna naar een bestemming ten noorden van Cuzco. In tijd van drie jaar is het aantal treinen dat vanuit Arequipa vertrekt, gehalveerd. De nachttrein van dinsdag naar Puno is voor de bijl gegaan en we vertrekken een dag later. Van mij geen klacht, het is hier heerlijk. Maar we raken een dag achterop bij ons virtuele schema.

Voor vertrek hadden we een wensenlijstje. We wilden de Ballistos eilanden bezoeken, de Nasca lijnen zien, vanuit Arequipa het diepste canyon ter wereld verkennen, et cetera. Een schema van dag tot dag is aan ons niet besteed. Ook al weet je dat je 23 juli weer op Schiphol staat, je koestert een maand lang je vrijheid. Daarin moet je ruimte laten ergens te blijven waar het bevalt.
Bovendien leert de ervaring dat op reis elk schema tot mislukken gedoemd is. Stel dat Oranje de finale had gespeeld. Dan hadden Merel en ik zondag 2 juli ergens verbleven waar men over een TV met schotelontvanger beschikt.

Colca Canyon in de Andes, met 3 kilometer, het diepste canyon in de wereld

Twee dagen geleden daalden we in de vroege morgen af in de adembenemende Colca canyon. Bij de opkomende zon hadden we al vanaf een rotspunt de diepte in liggen turen om een condor te zien vliegen. De zon won aan kracht en de bergwand werd warm. Op de termiek cirkelde het reusachtige beest boven de twee kilometer diepe kloof.
De afdeling duurde twee uur en ging over natuurlijk gevormde basalttrappen, rotsen en gladde, zanderige paadjes vol sediment. Ze voerde door cactusvelden, elke plant vier meter. Stug gras groeide in alle kleuren groen en geel, uitgebloeide lavendel rook nog heerlijk als je de droge bloemen tussen je handen fijn wreef. Na een paar stappen ontvouwde zich nieuwe uitzichten op de canyon, door een kleine riviertje uitgeslepen in het relatief zachte vulkanische gesteente, dat laag na laag bijna alle kleuren van de regenboog heeft. Om ons heen piekte de Andes ruim over de vijfduizend meter met hier en daar sneeuw op de hoogste toppen. In de diepblauwe lucht vloog boven ons hoofd regelmatig een valk, traag spiedend naar klein wild op de bergwand.

De bodem van de canyon ligt 2400 meter boven zeeniveau. We hebben er gezwommen en uitgeblazen. Daarna klommen we in de brandende zon weer tegen de wand op, naar het 1500 meter hoger gelegen Cabanaconde. Daar vertrok onze bus, die avond. Halverwege de klim kreeg Merel last van hoogteziekte. Het werd zo erg dat we niet meer verder konden. Terwijl ik de oplossing van deze Catch 22 probeerde te verzinnen, passeerde een jongetje met een ezel. Merel hees zich op het beest, dat haar in twee uur naar het dorp sjouwde. We stopten op drie kwartier onder de top alleen nog bij een jongetje dat flesjes cola en water verkocht.

Inca terrassenbouw nog steeds in gebruik, nabij Colca Canyon

De Spaanse communicatiegigant Telefonica stelt Peruaanse cafe's, bibliotheken en winkels moderne computers ter beschikking. In elk stadje tot aan de Andes is internet voor een grijpstuiver toegankelijk en de lokale bevolking maakt er gretig gebruik van. Peru is een virtuele groeimarkt.
Iedereen probeert externe factoren in zijn eigen voordeel te gebruiken of te interpreteren. Wie dat succesvol doet, verdient geld, haalt de bus of verstuurt zijn berichten naar Zeeburg.