Arequipa, 5 juli 2000 - Ooit reisde ik als lid van een toneelgroep naar Casablanca (Marokko) om daar aan een theaterfestival deel te nemen. Op de dag van onze voorstelling waren vijf van de acht spelers geveld; overgeven, diarree, koorts, krampen en trillingen die niet wilden stoppen. We zetten achter het decor en in de coulissen emmers en bakken neer, voor alle zekerheid. We speelden de voorstelling, de emmers en bakken bleven omgebruikt. Na afloop bekende een van de actrices al vier dagen aan een hevige verstopping te leiden. Er viel een verbijsterde stilte, die duurde tot drie mensen naar het toilet renden.

Reizigershandboeken, voorlichtende folders en brochures van ziekenhuis en GG&GD, reisverslagen in boekvorm, internetsites en reizigers onderling spreken van 'reizigersdiarree'. Deze benaming omspant poep die wat minder stevig is dan thuis tot en met de poep van de bleke jongen die met samengeknepen billen de hotelreceptioniste vraagt of hij een nachtje langer kan blijven. Ieder hotel heeft zijn eigen bleke jongen. Soms is het een meisje maar meestal niet.

Reizigers ontwikkelen eigen strategiën om er mee om te gaan. Als het te lang duurt, dreigt uitdroging en drink je thee met suiker en zout. Sommige mensen nemen pillen mee. Die zijn effectief maar bestrijden alleen het symptoom. Je fysiek wordt ontregeld door een bacterie en die moet je er gewoon uitpoepen. (Een van de leden vn de toneelgroep slikte vanaf de eerste tekenen van onheil medicijnen en hield bijna een half jaar last van haar darmen.) Pillen gebruik je als je tien uur of langer in een bus moet zitten. Je kunt de verplaatsing ook uitstellen tot het wat beter gaat.
Drie jaar geleden deed Merel in de Peruaanse stad Cuzco een cursus Spaans. Twee dagen lang vonden de lessen naast de WC deur plaats.
Restaurants, treinen, hotels, internetcafe's, busstations; toiletten zijn er voldoende. Zelfs het lulligste dorpje beschikt over openbare toiletten. Dus als lichaam en bacterie elkaar goed hebben leren kennen, kan de reiziger gecontroleerde risico's gaan nemen. En als de gok verkeerd uitpakt, moet de bus maar even stoppen.

Vernoemde folders en handboeken waarschuwen voor eten dat je bij stalletjes langs de weg koop, voor eten dat te lang in de zon heeft gestaan, voor vieze borden en bestek, voor het water waarin de sla wordt gewassen, voor de ijsklontjes in je vruchtensapje; overal loert De Bacterie.
Wij zijn niet bang voor de stalletjes maar eten waar het druk is, zodat het voedsel geen tijd krijgt te bederven. We controleren bij de flessen water of de dop is verzegeld en vertrouwen bovenal op onze neus. Gezond eten ruikt lekker.