Nasca, 30 juni 2000 - Twee jaar geleden bezocht ik het stadje Petra in Jordanië. Het bijbelse volk de Nabateërs hakte in een enorm rotsmassief haar stad uit. Dit wonder trekt tienduizenden toeristen per jaar. Ik ontmoette een van hen, een adembenemende schoonhied uit Denemarken. Door haar nabijheid uit mijn doen gebracht, vroeg ik lullig wat ze die dag had gedaan. Ze was na aankomst het stadje wezen verkennen en zou zich die avond onledig houden met "meeting the locals". De volgende dag zag ik jaloers toe hoe zij en haar vriendin door de oude stad werden geleid door Ali. Het onbehouwen stuk Jordaans vreten had mij de avond tevoren op straat "for a friendly price" een wilde nacht met Jordaanse maagden in het vooruitzicht gesteld met aan tweede voorwaarde dat hij zelf aan dat bescheiden bacchanaal kon deelnemen. Het water liep hem letterlijk uit de mond.

Met mijn ouders voor het eerst in Londen. We drinken wat in een pub. Mijn vader keert met het tweede rondje naar ons tafeltje terug. Hij stráált. Met de barman heeft hij een paar minuten gebabbeld; zijn eerste Engelse praatje. Zijn dag kon niet meer stuk.

Het busstation in Pisco, twee dagen geleden. De man die over onze bagage gaat, kan niet praten. Hij communiceert als een mimespeler. Ik begrijp alles. Zolang de bus naar Nasca nog niet is gearriveerd, praten we met blikken, gezichten, handen en voeten. Het gesprek gaat over de liefde. We worden er allemaal blij van.

Als we in Nasca uit de bus stappen, worden we platgedrukt door wel twintig binnenpraters. Slaapplaatsen, vliegtours over de Nasca lijnen, begeleide bezoeken aan de dodenakker, drie dagen op eendenjacht, goede restaurants en slechte restaurants, minibusjes, gidsen, fruitverkopers en heel veel taxi's staan trappelend van ongeduld op ons te wachten. We hoeven alleen maar "ja" te zeggen. En liefst zo vaak mogelijk want wie ons verleidt, ontvangt commissie op wat wij afrekenen.