Pisco, 28 juni 2000 - Nederland speelt in Peru geen rol van betekenis. Natuurlijk, je breekt je nek over de Nederlandse rugzaktoerist. Het aandeel van het toerisme in de nationale economie groeit weliswaar maar wij budgetreizigers dingen nog af op een hotelbed van vijf gulden. We leggen weinig gewicht in de economische schaal.

Nee, zoals overal elders in de wereld is het elftal dat Nederland in 1978 tegen Argentinië het veld instuurde, het beste exportmiddel gebleken. Krol, Neeskens, en Rensenbrink worden in onze aanwezigheid even achteloos uit de mouw geschud als Kluivert, Zenden, Overmars en Van der Sar momenteel in Nederland. Die laatsten beginnen hier sinds de 6-1 vernedering van de Joegoslaven aan populariteit te winnen maar aan de lichting van ´78 kunnen ze nog niet tippen. Over voetbal later meer.

In den vreemde ga je als vanzelf letten op invloeden uit het vaderland. Wat te denken van de enorme reclame van de firma Vijverhof, tegenover de ingang van het vliegveld van Lima? De naam staat in grote rode letters op een muur, een kokette tulp bij wijze van punt op de 'i'. De firma doet in onroerend goed en biedt rondom Lima bedrijfspercelen aan. Dat gebeurt overal langs de kust maar steevast door de overheid.
In de bus van Lima naar Pisco passeerden we niet alleen een onafzienbare hoeveelheid kippenfokkerijen, die de honger in de hoofdstad naar vermogen moeten stillen maar middenin de woestijn ook een yoghurtfabriek. De naam is ons beiden ontglipt maar de Hollandse deerne in klederdracht die ons vanaf de gevel de drinkyochurt aanprijst, staat ons nog scherp voor de geest. En de molen die de fabriek voor de deur heeft neergepoot als visuele onderstreping, vergeten we ook niet gauw.

De gids die ons gisteren langs 'the main points of interest' van het natuurreservaat Paracas voerde, heette Hubert van Lamoen en kwam van Curaçao. In een stroom Nederlands, Engels, Spaans en Italiaans voorzag hij ons van alle benodigde kennis over de Inca Stern, de Zeeleeuw, de sedimenten in de kerriekleurige rotswanden, de guano, de Zeeotter en het baltsgedrag van de Aalscholver. Daarnaast wees hij ons welke bakker zijn klanten afzet, waar we goed en goedkoop kunnen dineren, welke bus naar Ica vertrekt en waar we moeten zijn voor de beste Pisco - de nationale borrel, onverdund gedronken dan wel gemengd met zoete ijn of vruchtensap.
Een van de verkopers op een boekenmarktje in Lima meldde trots dat hij het Rijksmuseum kende. Hij vond het een prachtig gebouw en de hoerenbuurt mocht er ook wezen, trouwens. Zoiets had men in Lima helaas niet. Veel verder ging zijn boekenkennis niet totdat - natuurlijk - Johan Neeskens de hoek weer om kwam.