door Mustafa Kemal Ustalar

Amsterdam/Zeeburg, 17/21 juni 2002 - De extreme imams hebben naast een visie op de man-vrouw-verhouding ook een politieke opinie die een stukje derde wereld in de westerse samenleving is. De kijk op man-vrouw moetworden uitgebannen, maar Nederland zal met de politieke islam moeten zien te leven.

Politieke islam
Na dertig jaar komt men tot de ontdekking dat de preken van pastoors en imams aanmerkelijk verschillen. Men spreekt de banvloek uit over een 'politieke islam' omdat het als verderfelijk gezien wordt dat een godsdienst zich politiek uit. Blijkbaar heeft men vergeten dat er evenzeer sprake is van een ‘politiek christendom' dat in zijn kerkelijke vertolking ook strenge ethiek en politieke uitsluiting kent.
Een voorbeeld was het bisschoppelijk mandement uit de jaren vijftig dat lidmaatschap van de Vara en PvdA verbood respectievelijk sterk afried. De tijd ondergroef in de loop der jaren dit mandement. Niemand maakt zich daar meer druk over.

Op enkele uitzonderingen na, zoals het IKV, leven de 'brave' christengelovigen van dit land in vrede met het politieke christendom van Amerika, zonder wier lobby zelfs geen president gekozen kan worden. Met de politieke oriëntatie op Amerika hebben de Nederlandse christenen nu eenmaal geen problemen en het valt niemand op dat ook bij hen een 'verborgen' politieke visie schuilgaat.

Aan 'politiek' bezondigen zich trouwens ook onze hindoestanen (hoewel dit onze media ontging) met hun financiële steun aan de bouw van de Ramatempel in Ayodhya op de plaats waar een eeuwenoude moskee door een gewelddadige bestorming van 'hindoefanatici' werd gesloopt. De massamoorden op moslims in Gujarat en de daardoor veroorzaakte vlucht van 100.000 moslims maakten de huidige oorlogsdreiging tot realiteit. Om deze reden ontvingen de Nederlandse hindoestanen onlangs dreigbrieven van Al-Kaida.

Religieuze politie
De verzwegen eis aan de nieuwkomers is in feite: u met uw andere wereldgodsdienst moet zich maar aanpassen aan het hier vertrouwde politieke christendom. Dat de politieke islam het daar niet mee eens is, en dat het dus voor politiek bewuste moslims niet vanzelfsprekend is om bijvoorbeeld voor het heil van Amerikaanse presidenten te bidden, kwam nimmer bij ons op. In Nederland stond men er niet bij stil dat met de komst van migranten via hun religie ook een stuk derde-wereldpolitiek werd geïmporteerd. Hun politieke visie krijgt traditioneel via godsdienst vorm als de constitutionele basis van de landen van herkomst.

Religie blijkt nu ineens een paard van Troje. Turkije vormt daar weliswaar een uitzondering op, maar daar moet dan ook het leger van tijd tot tijd door gewelddadige militaire acties of een militaire coup de hier zo geprezen seculiere orde herstellen. Het handhaven van westers secularisme als van Mustafa Kemal (Atatürk) vereist dus wel een militaire dictatuur (zie ook Tunesië).

De dictators van Noord-Afrika en het Midden-Oosten hebben in de afgelopen decennia de oelema (godsdienstgeleerden) en de imams dan ook hun vrijheid ontnomen en tot slaafse staatsambtenaren gemaakt met een staatssalaris en een religieus dictaat. Ook de Turkse Dyanet is een voorbeeld van het aan de leiband van de staat lopen. Waarom mogen de door de Dyanet (eigenlijk het ministerie van godsdienst) uitgezonden imams anders maar vier jaar in Nederland blijven?

Deze gedwongen dictatuur wordt ons door veel migranten niet verteld, zeker niet als het oud-marxisten betreft. Die pleiten er, in feite liever voor om ook in Nederland via de BVD een religieuze politie in te stellen; oud-communisten nemen het nu eenmaal met de vrijheid van meningsuiting niet zo nauw. Hier stuiten we dus op een principieel probleem: mogen mensen in ons land er een duidelijk andere politieke visie op na houden dan de hier gebruikelijke?

Toekomstperspectief
Twee zaken lopen bij de huidige imam-affaires door elkaar heen: erkenning van mensenrechten (als die van de vrouw) en het recht op een eigen politieke mening.
Terecht streeft de Nederlandse samenleving ernaar met moslims een gemeenschappelijke mening te vormen omtrent mensenrechten, dus het niet slaan - laat staan stenigen - van vrouwen en homoseksuelen, gelijkheid van vrouwen, et cetera. Maar dit is in eerste instantie een kwestie van emancipatie, dus van gesprek en debat en niet iets dat door de politie en de geheime dienst kan worden opgelegd. Veel werk moet daar nog voor worden verzet. Maar dat moet met kracht van argumenten juist vanuit de centrale ethiek van elke wereldgodsdienst haalbaar zijn.

Excessen dienen via de rechter te worden bestreden, vooral vanuit de islamitische gemeenschap zelf. En daar wringt juist de schoen. Een voorbeeld ('Nova', 14 juni 2002): als reactie op het feit dat bepaalde imams in Marokkaanse moskeeën het slaan van vrouwen en het op elk moment seksueel beschikbaar zijn van vrouwen (dus feitelijk het verkrachten) van de kansel verkondigen, gaven de Marokkaanse GroenLinks-politica Naima Azough en de Marokkaanse vrouwenorganisatie aan, dat zij geen gebruik willen maken van de mogelijkheid tot een kort geding, waarbij dergelijke uitspraken op straffe van een dwangsom kunnen worden verboden.
Waarom? Dit zou Marokkaanse vrouwen alleen maar stigmatiseren. De eigen groep wordt dus beschermd en de schuld voor de wantoestand ligt weer bij de Nederlanders.
In vele gevallen reageert de Marokkaanse gemeenschap als een mossel: als je er eventjes kritisch tegenaan tikt, sluit hij zich hermetisch af voor de buitenwereld.

Gelukkig zijn er uit de hoek van allochtonen ook andere geluiden te horen. Zo schreef de Turk Haci Karacaer op de Podiumpagina van deze krant op 15 juni het volgende:
“Laten wij ophouden om problemen van multiculti alleen te verklaren uit achterstandsposities. Ik wil niet accepteren dat jonge Marokkanen en Antillianen oude vrouwen beroven omdat zij het zo slecht zouden hebben. Ik accepteer ook niet dat Turken drugsdealer zijn omdat zij geen toekomstperspectieven meer zouden hebben. Zolang de doodgewone Turken, Marokkanen, Antillianen, Surinamers en anderen hun stem niet durven te verheffen tegen hun "kut"-landgenoten is het slecht gesteld met hun integratie. De nieuwe Nederlanders moeten niet alleen extern zaken op orde stellen maar ook intern. Het zelfreinigende vermogen van de migrantengemeenschappen moet omhoog, en dat is allereerst hun eigen verantwoordelijkheid”. (Haci Karacer: Wat is er aan de hand in Nederland?)

Politieke meningsuiting
De zorg bij Nederlanders voor emancipatie van hun medeburgers is humaan, maar de integratiedrift moet niet zover gaan dat allochtonen ook een consensus over de westerse (in grote lijnen toch wel zeer Amerikaanse) politiek door de strot geduwd wordt. Dit is precies waar het mensen als Afshin Ellian - die de media als godsdienstgeleerden laten opdraven - aan schort.
Zij wijzen de godsdienst van de mensen uit hun landen van herkomst af als 'politiek' zonder te begrijpen dat dit in de Nederlandse geschiedenis sinds Willem van Oranje een heel normaal verschijnsel was, en - zij het in mindere mate - nog steeds is.

Hoewel expliciet oproepen tot geweld niet door de beugel kan, zullen Nederlanders er wel aan moeten wennen dat de vrijheid van politieke meningsuiting meebrengt dat vele nieuwe Nederlanders staatshoofden die wij als onze vrienden en voormalige bevrijders zien, liever door God in de hel geplaatst zien om te boeten voor politieke onderdrukking van volkeren die ons vreemd zijn. De beschuldigende vinger dienen Nederlanders op dit punt niet naar de ander maar op zichzelf te richten.

Mustafa Kemal Ustalar was 12 jaar raadslid in het Amsterdamse stadsdeel Zeeburg.