door Maartje Kniertje Pronk

Op weg naar de Indischebuurt, Honderd Jaar Oud, op de Halte Weesperplein ontmoette ik een Oudere Heer, ik stelde hem de vraag, wat zijn reisdoel was op deze Zaterdag...
Hij was in het bezit van een fototoestel, en dat hield hij stevig vast in zijn hand, en je kon zien dat hij het niet voor niets had mee genomen.
Hij wachtte al meer dan 10 minuten op lijn 10. Ook op weg naar de Indischebuurt ?, vroeg ik hem. Ja was zijn antwoord, wel wat stilletjes... Ik gooide meteen de tweede vraag er achteraan, in welk gedeelte heeft U gewoond ?
Nou, was zijn antwoord, ik ben eigenlijk geen Indischebuurter maar ik kom van over de Spoordijk...
Dus een Dapperbuurter, zij ik, ja mompelde hij, hij voelde zich verraden, maar ik stelde hem gerust, hij kwam vroeger vaak in de Javastraat, dus hij was eigenlijk een grensbewoner geweest. Nu woonde hij buiten Amsterdam, hij wilde vandaag de tijd die al ver achter hem lag, ik schatte hem toch zeker 20 jaar jonger dan de Buurt, benutten om wat foto's te maken, en natuurlijk voor een babbeltje, ik groette hem, met de mededeling veel plezier.

Ik stapte via de hoek Borneostraat, de Sumatrastraat in, langs het Bavo Huis, waar menig muziek instrument van zich heeft laten horen, de Accordion, en de Mandoline club, waar ooit mijn buurvrouw, trouw, wekelijks naar toe ging.
Een paar stappen verder kom ik voor de winkel van Berkhout, herinneringen komen naar boven, de studievriend van mijn broer, even naar binnen, een paar jaar geleden was ik nog even langs geweest, wat een pracht al die verfijnde artikelen, een genot om te zien hoe de mensen, hun geduld op kunnen brengen, om van al dat lekkers, iets mee naar huis te kunnen nemen. Een delicatessen zaak, de nostalgie, een stukje arbeid, een zaak om als je tijd hebt, even van dit alles te proeven.

De winkel verlatend ging ik richting Javastraat linksaf, op weg naar het podium. Daar zijn al wat mensen aanwezig om het feestgebeuren bij te wonen, allen nog een beetje afwachtend. Dan nog maar even een straatje om, terugkerend de Sumatrastraat, links af naar het Pleintje waar het andere muziekpodium staat opgesteld, het plein is een plein gebleven, aan de ene kant nieuw bouw, aan de andere kant huizen onderhevig aan dubbele ramen dat noemt men Renovatie.
Op de terugweg even de Balistraat in, het oude GGD gebouw is onderhevig aan verbetering, dat wordt en is nu het Politie Bureau.
Overstekend op weg naar Fort van Sjako, er staan nog altijd veel Naambordjes op de deuren, een deur met toegang tot meerdere Woningen.

Vandaar even een stukje Molukkenstraat, aan de overkant het Oude Badhuis, menige buurtbewoner of bewoonster heeft daar vroeger gebruik van gemaakt.
Nu is het voorzien van een terrasje, zittend in de zon zitten daar wat mensen te wachten op wat zou gaan gebeuren.
Even terugkijkend in de Jaren Vijftig, toen waren er toch meer mensen op dat plein aanwezig om het Vijftig Jaar Indische Buurt te vieren.
Waar zijn al die oude buurtkinderen gebleven, uit de Jaren Vijftig, zittend in hun tuintje lezen zij vandaag in de krant over hun Buurt, jammer dat er maar zo weinig van hen zich hebben laten horen, terwijl de oproep is gedaan, Makkers staakt U wil geraas, ze hebben zich Verspreid, in de Provincie, en zij hebben plaats gemaakt voor de Indischebuurters, van Nu.

Op weg naar de Muziektent in de Javastraat, uit de verte klonk al de muziek, menigeen zwiepte mee, het zonnetje liet zich van zijn goede kant zien, dus de sfeer was buitengewoon, al luisterend hoorde ik de trompetten al schallen, maar we moesten nog even wachten tot het sein werd gegeven om de pas er in te zetten richting Podium.
Er werd nog wat heen en weer gelopen, en ja hoor het was zover, er werd luid en duidelijk omgeroepen dat onze Burgervader Patijn was gearriveerd. Hij betrad het Podium en een ieder was luisterend, veel lovende woorden over de Buurt, daarna moest het officiele gebeuren nog plaats vinden, namenlijk, het Doek moest afrollend Onthuld worden, dat ging handmatig, maar toen dat was geklaard hing het er net of het er altijd al had gehangen, het voelde zich Thuis.

De Burgervader gearmd met een oudbuurtbewoonster op weg naar de ontvangstzaal in het Flevohuis.

Dit achterlatend op weg naar het Javaplein, waar een Oud Tramstel stond te wachten, om de genodigden mee te kunnnen nemen, richting Flevohuis, zelf mocht ik gebruik maken van het voorbalkon, wie weet wie daar ooit allemaal op hebben gestaan. De bestuurder zag je genieten, hij gooide het wiel met een slag de andere kant op, en het Tramstel liet zich leiden.
Opgewacht door enkele Buurtbewoners, ging de Burgervader gearmd met een oudbuurtbewoonster op weg naar de ontvangstzaal in het Flevohuis, daar waren al heel wat genodigden aanwezig, een orkestje deed van zich horen, de stemming zat er al duidelijk in, de koffie stond klaar, en er werd soms over en weer wat vragen gesteld. De rust keerde terug toen Stadsdeelvoorzitter Tjeerd Herrema, het programma opende. Velen kregen nog daarna de gelegenheid om hun verhaal te doen, al luisterend, werd het publiek later voorgesteld aan menig Fotograaf, een ieder heeft zijn steentje bijgedragen.

Op weg naar de Fototentoonstelling in een prachtig aangelegen Zaal, kwam ik mijn vroegere buurjongen Frans tegen, al jaren de vertrouwens Persoon van onze Burgervader, namenlijk zijn Chauffeur.
Velen dingen werden opgehaald, vooral de getoonde foto's deden veel stof opwaaien, herinneringen uit de Buurt, ik moet zeker nog een keer terug om het allemaal nog eens rustig te gaan zien.
De muziek speelde zijn melodie, er werd heel wat afgebabbeld, menigeen was voorzien van een glas met inhoud, en zo kon men even bijpraten over een buurt die nog steeds duidelijk aanwezig is in Oost.
Later in de zaal ontmoette ik nog een buurjongen, niet te geloven, die had ik al in geen vijfendertig jaar gezien, hij schilderde nu en verkocht ook wel eens wat, zo zie je maar, creativiteit genoeg, veelal de buurtbewoners van vroeger die ik ontmoet, zijn veelal mensen, met pit, zij weten wat aanpakken is en houden wel van een beetje humor, dat alles gemengd wordt een Levensstijl om van te gaan houden.

Op de terugweg nog even het pleintje aandoen, op het podium is men druk doende, de muziek schalt over het plein, jammer genoeg niet genoeg mensen om de sfeer er goed in te krijgen, jammer voor de Dame op het podium en de Muzikanten doen hun best, maar het is misschien nog te vroeg, ja kijkend Om me heen, denk ik terug, toen ik daar stond, bij de speeltuin, het klimrek, het pleintje met de vele aktiviteiten, ineens was het er niet meer, alles is Historie geworden, maar wat wil je een Buurt 100 jaar oud, dan moet dit toch voorbije Glorie zijn.
Laten we hopen dat de kinderen van nu, kunnen zeggen over vijftig jaar, daar is nog mijn School, en daar de Winkel met het afstapje, en daar heb ik gewoond, de foto's van nu zullen het dan uit moeten maken, hoe het voor hun allemaal dan is geweest.

Maartje Kniertje Pronk