door Tjeerd Herrema, stadsdeelvoorzitter Zeeburg

(Zeeburg, 4 mei 2002) - Over enkele ogenblikken zoeken we samen twee minuten stilte en roepen we iedereen op om deze stilte met ons te delen.
Twee minuten verzamelde stilte om stil te staan bij de geschiedenis van hen die de oorlogsjaren hebben meegemaakt en geliefden hebben verloren. We zijn bij hun in de woorden van de Antilliaanse dichteres Olga Blinder:

Zij wachten op het antwoord
Van de verloren jaren
En bergen hun hoofd
In dit gemis
Zij hebben een leegte gebaard
Die niet te vullen is

Twee minuten verzamelde stilte voor de nachtmerries van gisteren. Voor de mannen die hier vroeger gewerkt hebben en die niet terug gekomen zijn.
Twee minuten verzamelde stilte voor de lessen van het verleden om onze eigen tijd beter te kunnen begrijpen en om te voorkomen dat de nachtmerries van gisteren niet de werkelijkheid van morgen wordt.
Twee minuten verzamelde stilte om bewust te zijn van de gebeurtenissen in onze tijd. In de wereld, in ons eigen land en buurt.

Op vele plekken zijn volken verdeeld en in strijd waarbij religie of ras als scheidslijn dient.We zien de beelden uit het Midden-Oosten en de Molukken.
In vele landen hebben vrouwen niet dezelfde rechten als mannen en is homosexualiteit verboden op last van strenge straffen.
Door Europa waait een gevaarlijke wind die politieke leiders een machtspositie geven om groepen tegen elkaar uit te spelen. Waar deze weg toe leiden kan leert onze eigen geschiedenis.

Maar ook in de eigen buurt, dichtbij:
De vrouw met hoofddoek die na 11 september bespuugd wordt alleen maar omdat ze anders is.
De vrouw die in burqa door de buurt loopt en van haar man de buurt niet uit mag en geen nederlands hoeft te leren.
Marokkaanse jongens die het zat zijn bij voorbaat al als crimineel bekeken te worden.
De twee jongens die hand in hand op straat door een groep jongens bedreigd worden alleen maar omdat ze van elkaar houden.

Het lijken maar kleine incidenten, maar het zijn tekenen van onze tijd die zeggen dat de verdraagzaamheid en het respect voor anders zijn onder druk staat ook vlakbij.
Daar ligt onze opgave. Om samen te groeien als samenleving.

Niet door tegenstellingen in de samenleving te bedekken met de romantische deken van de multiculturele samenleving waarin de dingen niet bij de naam genoemd mogen worden.
Niet door de tegenstellingen te gebruiken om groepen tegen elkaar op te zetten.

Maar door elkaar op te zoeken en uit te dagen om samen te groeien, door meer kennis van de culturen door het leren omgaan met verschillen en elkaar respecteren ook al hebben we een andere opvatting en visie.

Pas als we samen groeien kunnen we onze vrijheid en democratie pas echt beleven, want vrijheid luistert nauw en vraagt om inzet en betrokkenheid. Ook een inzet om grenzen te stellen. Wie denkt dat vrijheid alleen grenzen verleggen is ontkent dat vrijheid ook bestaat door grenzen te stellen. Vrijheid kan niet bestaan zonder grenzen. Grenzen die democratisch door onze volksvertegenwoordiging worden vastgesteld.
Maar nog veel belangrijker, grenzen die in het denken van mensen zelf genesteld zijn. Waarin het niet in je hoofd opkomt om: Hamas Hamas, alle joden aan het gas te roepen, omdat het een belediging is aan allen die hun leven gegeven hebben voor de vrijheid.

En voor deze vrijheid willen we blijven vechten in de wereld en dichtbij.
Bij deze vrijheid willen we stil staan en de offers die het heeft gekost om onze vrijheid terug te krijgen.

In vrijheid twee minuten verzamelde stilte.