ChickenWings lanceert online Fluorescerend Bloed tour
Zeeburg, 23 maart 2001 - ChickenWings Productions, de filmmakers die afgelopen herfst debuteerden met Fluorescerend Bloed, hebben de website van hun eerste project vernieuwd. Bezoekers van www.ChickenWings.nl kunnen een tour door de film maken.

Documentairemaker Danny Berghorst, tevens een belangrijk personage in Fluorescerend Bloed, leidt de 'tourist' langs de avonturen die hoofdpersoon Henk Johan Kwackel in de film beleeft.
De tour is geïllustreerd met foto's en cartoons uit Fluorescerend Bloed. Ook is op de website meer te lezen over de totstandkoming van Fluorescerend Bloed, en kan men de aandacht die de pers aan de film en de makers besteedde nalezen. Sinds kort is het ook mogelijk videobanden van Fluorescerend Bloed te bestellen. Dit kost slechts ƒ 10,- per kopie (excl. verzendkosten).

Fluorescerend Bloed vertelt het sombere verhaal van Henk Johan Kwackel, een onbegrepen en miskende jonge muzikant die zijn verstikkende woonplaats in de provincie verlaat om - gevolgd door een cameraploeg - zijn erkenning en succes te zoeken in de grote stad. Eenmaal daar gevestigd komen zijn leven en carrière door zijn introverte karakter echter niet van de grond en raakt Henk Johan nog dieper in zijn psychische put.
Gedesillusioneerd keert hij terug naar zijn bakermat, waar het verhaal een tragisch einde krijgt.

De opnames van ChickenWings' tweede film, The Last Dutch Picture Show, zijn inmiddels in volle gang. Op de website zijn de eerste foto's van het project te bekijken. ChickenWings heeft zich ten doel gesteld confronterende en compromisloze films te maken waarin de controverse niet wordt geschuwd.

Fluorescerend Bloed overtuigend debuut van ChickenWings

Björn van Mierlo in de rol van Henk Johan Kwackel

Amsterdam/Zeeburg - Zondag 15 oktober ging in het verbouwde Ketelhuis op het Westergasfabriekterrein de nieuwe Nederlandse videofilm Fluorescerend Bloed in premiëre. Dit debuut van het kersverse ChickenWings Filmproductions-team zou normaal gesproken aan Zeeburg Nieuws voorbij zijn gegaan maar omdat onze internet- en muziekredacteur Peter Schong als (mede-)scenarist èn als acteur een prominente rol in deze film speelt, besteden wij graag aandacht aan deze bijzondere productie.

Onbegrepen en miskend
Fluorescerend Bloed is een tragische maar bij vlagen uiterst komische experimentele film die aldus de makers "genadeloos afrekent met de postmoderne, hypercommercialistische en middelmatige samenleving".
De film is het beste te omschrijven als een 'document humaine'. Zoals de ondertitel, Gelukkig zijn is mijn doel, maar gedeprimeerd is hoe ik me voel, al doet vermoeden vertelt de film het uiterst sombere verhaal van de onbegrepen en miskende aankomende muzikant Henk Johan Kwackel die zijn verstikkende woonplaats Lelystad verlaat en gevolgd door een cameraploeg zijn erkenning en succes zoekt in de grote stad.
Zijn leven en zijn carrière komen door zijn introverte karakter en onvermogen om te communiceren ook dáár niet van de grond en Henk Johan raakt geleidelijk aan steeds verder gedeprimeerd. Na het in duigen vallen van zijn muzikale droom keert hij gedesillusioneerd terug naar zijn geboorteplaats, waar het verhaal een onvermijdelijk tragisch einde krijgt.

Henk Johan Kwackel in zijn poging Elvis op het toneel neer te zetten. Zoals zijn naam al doet vermoeden eindigt zijn muzikale carriere in een fiasco.

Naturel
Dit weinig opwekkend drama wordt door de amateurfilmers Rob van Steenbergen, Klaas Panjer en Peter Schong adequaat en op een humoristische wijze in beeld gebracht.
De gekozen vorm, de film oogt als een documentaire met interviews en terugblikken op de oorzaken van de ondergang van Kwackel, behoedt de filmmakers voor de valkuilen van het gegeven. Daardoor wordt de somberheid draaglijk en heeft de film na een enigzins trage start bij vlagen een zeer onderhoudend karakter.
Het spel van de amateur-acteurs is verrassend naturel. Het script werd coulant gehanteerd, en diende slechts als raamwerk waarbinnen de acteurs veel ruimte voor improvisatie kregen.
De acteurs kunnen vooral zichzelf spelen, en geven daardoor een zeer persoonlijke draai aan de door hun verbeelde karakters. Björn van Mierlo overtuigt in de rol van de zwijgzame en onbeholpen Henk Johan Kwackel op weg naar zijn ondergang. Ook de bijrol van documentairemaker Danny Berghorst die Henk Johan volgt op zijn tragische tocht door Amsterdam werd zeer geloofwaardig neergezet door Peter Schong, in zijn dagelijkse leven eveneens journalist.
Ook op andere manier hebben de makers van de nood een deugd gemaakt. De beperkingen van het budget - de film heeft inclusief de aanschafkosten van de apparatuur nog geen negenduizend gulden gekost - worden gebruikt om een zo "rauw en realistisch mogelijk resultaat te bereiken". Daardoor werden de onvermijdelijke tekortkomingen klevend aan het gebruik van huiskamerapparatuur in positieve zin benut en was de film zelfs op het grotere bioscoopdoek nog zeer het bekijken waard.
Natuurlijk zijn er ook minpunten te signaleren, het eindoordeel kan echter niet anders dan zeer positief zijn: de film kan zich meten met professionele produkties met veel malen grotere budgetten. Sterker nog, zij kan zelfs als voorbeeld worden gesteld hoe het met minimale middelen mogelijk is een maximaal resultaat, een volwassen speelfilm, te bereiken.

Kettingrokend vervolgt Henk Johan zijn weg naar een zekere ondergang.

Lelystad
De film bestudeert twee thema’s. Het eerste uitgangspunt is de negatieve relatie van de drie cineasten met de gemeente Lelystad waar volgens hen "de ontwikkeling stil staat". "Een stad waar personen met afwijkende interesses het zelf maar moeten uitzoeken".
“Als ik een cd wil kopen, kan ik dat niet in Lelystad. Als ik een optreden wil zien, kan ik dat niet in Lelystad. Als ik een film wil zien, kan ik dat niet in Lelystad”, aldus Henk Johan Kwackel daarmee de basis-gedachte van de film verwoordend.
Het tweede thema is de vraag of de mens tegen beter weten in zijn dromen moet nastreven. Henk Johan vertrekt naar Amsterdam om daar een muzikale carrière te beginnen. Door zijn gebrek aan talent wordt het echter een fiasco en wordt hij weggehoond tijdens zijn eerste echte optreden. Werd Henk Johan nu het slachtoffer van tegenspoed, of is hij vanwege zijn karaktereigenschappen mislukt?

Peter Schong speelt de rol van documentairemaker Danny Berghorst.

Verloren ziel
Een andere verloren ziel is het personage van de journalist en documentairemaker Danny Berghorst. Waarom is Danny Berghorst eigenlijk geïnteresseerd in de middelmatige muzikant uit de provincie die zijn geluk zoekt in de grote stad? Is Danny Berghorst werkelijk zo sympathiek als hij lijkt? Is hij wel een goed journalist of wil hij alleen maar hoge kijkcijfers?
De film stelt nog andere belangrijke ethische journalistieke vragen. Hoever kan men als journalist gaan bij het in beeld brengen van het leed van de medemens? Dwingt de onafwendbare ondergang van de hoofdpersoon van de documentaire niet tot ingrijpen? Had Berghorst het project moeten stoppen toen hem duidelijk werd dat Kwackel steeds verder van de wereld raakte?
In de film blijft Berghorst tot het uiterste doorgaan met zijn documentaireplannen. Hij schroomt zelfs niet de toedracht van de zelfmoord van Kwackel in detail voor de camera te reconstrueren: "En hier reed hij met zijn geleende brommertje tegen het door hemzelf over de weg gespannen viskoord...." In de aanpak van de makers van Fluorescerend Bloed leidt dit in ieder geval tot één van de vele geslaagde hilarische zwart-humoristische scene's die de film rijk is.

De totstandkoming van de film
De geschiedenis van Fluorescerend Bloed begon in 1999, toen Rob van Steenbergen en Klaas Panjer het idee vatten om een eigen speelfilm te gaan maken. Met een aantal vrienden werd een script geschreven en een camera aangeschaft. In de zomer van 1999 werden de eerste opnames gemaakt.
In augustus werd Peter Schong, een oud-studiegenoot van Klaas, gevraagd om de rol van de documentairemaker te spelen. Peter, net afgestudeerd als journalist, werkte zijn karakter verder uit en gaf het beestje een naam. De ideeën van Peter werden zo gewaardeerd, dat hij de derde partner in Fluorescerend Bloed werd.
Het materiaal dat dan inmiddels gefilmd is, overtrof de verwachtingen van de makers. Was Fluorescerend Bloed oorspronkelijk bedoeld als een persoonlijke film voor het eigen archief, nu werd duidelijk dat alles groter aangepakt moest worden.